سلول و بافت

چکیده هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی سطح بیان TINCR در بافت‌های توموری و غیرتوموری مجاور 50 زن مبتلا به سرطان داکتال تهاجمی پستان انجام شد. ارتباط بیان TINCR و خصوصیات بالینی بیماران نیز مورد مطالعه قرار گرفته است.
مواد و روش‏ها: RNA تام از بافت توموری و غیرتوموری مجاور بیماران مبتلا به سرطان پستان با استفاده از محلول RNX-Plus جدا شد. سپس، از معرف Prime Script ^TM RT برای تبدیل RNA تام به cDNA استفاده شد. سطح بیان  TINCRتوسط qRT-PCR کمی شده و نتایج با آزمون تی زوجی تجزیه و تحلیل شد. علاوه‌براین، برای ارزیابی قدرت بیومارکری  TINCRاز تحلیل منحنی ROC  در بافت‌های توموری سرطان پستان استفاده شد.
نتایج: کاهش سطح TINCR در بافت توموری بیماران مبتلا به سرطان پستان در مقایسه با بافت غیرتوموری مجاور به‌دست آمد (001/0p<). میزان بیان TINCR با اندازه تومور و متاستاز غدد لنفاوی در بافت توموری سرطان پستان ارتباط منفی داشت.
نتیجه‏گیری: کاهش سطح بیان TINCR در بافت توموری بیماران مبتلا به سرطان پستان نشان می‌دهد که سطح بیان آن می‌تواند بافت توموری و غیرتوموری مجاور را از یک‌دیگر متمایز سازد. علاوه‌براین، TINCR دارای سطح بیان پایین‌تری در بیماران مبتلا به سرطان پستان با تومورهای بزرگ، متاستاز غدد لنفاوی و زیرگروه لومینال A و B دارد.
 

چکیده هدف: در این مطالعه تجربی تکوین فولیکول‌های تخمدانی با استفاده از فاکتور رشد شبه ‌انسولینی و سلول‌های بنیادی مزانشیمی مورد مطالعه قرار گرفته است.
مواد و روش‏ها: سلول‌های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان ران 20 سر موش سوری استخراج و تعداد 100 جفت تخمدان موش سوری به‌مدت هفت روز با هم‌کشتی فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-1) در غلظت‌های مختلف (0، 1، 5 و 10 میکروگرم)، در حضور و عدم حضور سلول‌های بنیادی مزانشیمی کشت شدند سپس بررسی و شمارش انواع فولیکول‌های تخمدانی با رنگ‌آمیزی‌های هماتوکسیلین- ائوزین، ماسون‌تری‌کروم و پاس انجام شد. تجزیه و تحلیل آماری  با استفاده از نرم افزارSPSS  و آزمون  Tجفت شده با 05/0 p<صورت گرفت.
نتایج: در مقایسه فولیکول‌های تخمدانی گروه کنترل و گروه‌های مورد آزمایش در اغلب گروه‌ها تفاوت معنی‌داری مشاهده شد به‌طوری‌که این تفاوت در تعداد فولیکول‌های پری‌آنترال گروه تیمار هم‌کشتی غلطت‌های 5 و 10 میکروگرم بر میلی‌لیتر نسبت به گروه کنترل مشهودتر بود و تعداد فولیکول‌ها  در گروه کنترل از 03/1±25/1 به‌ترتیب به 71/2±75/13و 28/1±75/10 در غلظت‌های 5 و 10 میکروگرم رسیده بود. لایههای تکا و گرانولوزا در گروه کنترل و تحت تیمار تفاوت معنیداری را نشان ندادند.
نتیجه‏گیری: این روش در رشد و تکوین فولیکولهای بالغ موثر می‌باشد و هم‌‌چنین میزان آپوپتوزیس سلولی را به‌حداقل می‌رساند. بدیهی است استفاده از کشت بافت تخمدان و متعاقب آن به‌دست آوردن تخمک‌های با کیفیت، بسیاری از مشکلات نازایی و ژنتیکی را در آینده برطرف خواهد کرد.
 

چکیده هدف: هدف این پژوهش، مقایسه اثر افزودن سطوح مختلف ویتامین C (صفر، 5/1، 3، 5/4 و 6 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر) در رقیق‌کننده منی بر شاخص‌های کیفی اسپرم بز نجدی پس از انجماد-یخ‌گشایی‌ بود.
مواد و روش‏ها: نمونه‌های منی توسط دستگاه الکتروجاکولیتور از 4 راس بز نر با متوسط وزن 5±50 کیلوگرم، هفته‌ای دوبار جمع‌آوری شد. نمونه‌های اسپرم بعد از انجماد-یخ‌‍‌‌گشایی ازنظر تحرک باکمک سامانه آنالیز رایانه‌ای اسپرم (CASA)، درصد اسپرم‌های زنده و ناهنجار، سلامت غشا و ظرفیت آنتی‌اکسیدانتی نیز بعد از انجماد-یخ‌گشایی اندازه‌گیری شدند.
نتایج: نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که رقیق­کننده‌ی اسپرم بز حاوی سطوح 3 و 5/4 میلی‌گرم ویتامین C در مقایسه با گروه شاهد موجب بهبود تحرک کل، تحرک پیش‌رونده و درصد اسپرم‌های زنده شد (05/0>p). در سلامت غشای اسپرم سطح 3 میلی‌گرم ویتامین C تفاوت معنی‌داری با شاهد و سطح 5/1 میلی‌گرم ویتامین C داشت (05/0>p)؛ اما با سطوح 5/4 و 6 میلی‌گرم ویتامین C اختلاف معنی‌داری نداشت. درصد اسپرم‌های ناهنجار تحت تاثیر سطوح مختلف ویتامین C قرار نگرفت (05/0<p). ظرفیت آنتی‌اکسیدانتی اسپرم در سطوح 5/4 و 6 میلی‌گرم ویتامین C، بیش‌ترین مقدار را به‌خود اختصاص داد و تفاوت معنی‌داری نسبت به‌ شاهد داشتند (05/0>p).
نتیجه‏گیری: مطابق با نتایج این پژوهش افزودن سطوح 3 و 5/4 میلی‌گرم ویتامین C به ‌رقیق‌کننده تریس بعد از انجماد اسپرم بز نجدی باعث بهبود فراسنجه‌های کیفی و ظرفیت آنتی‌اکسیدانتی  اسپرم می‌شود.
 
 

چکیده هدف: هدف از این مطالعه بررسی تاثیرات استرس دمایی بر روند بازسازی بازوی ستاره­ی شکننده Ophiocoma scolopendrina و مقایسه­ی آن با روند بازسازی در دمای طبیعی بود.
مواد و روش‏ها: در این پژوهش، ستاره­های شکننده O. scolopendrina جمع آوری شده از جزیره قشم به‌کمک محلول 5/3 درصد MgCl₂.6(H2O)  بی­حس شدند و دو بازو از هر نمونه ستاره قطع شد. نمونه­ها به 6 دسته تقسیم شدند: سه آکواریوم برای نمونه­های شاهد (دمای 25 درجه سانتی­گراد) و سه آکواریوم برای نمونه­های تیمار استرس دمایی (دمای 32 درجه سانتی­گراد). سپس مجددا در بازه­های زمانی 24 و 72 ساعت، 14 و 21 روز پس از نخستین برش بازو، نمونه­گیری انجام شد. نمونه­ها پس از فیکس و دکلسیفای شدن، رنگ­آمیزی و توسط میکروسکوپ نوری بررسی شدند.
نتایج: بررسی­های بافتی روند بازسازی در نمونه­های تیمار استرس دمایی نشان داد که سرعت بازسازی در آن­ها تا روز چهاردهم، بیش‌تر از نمونه­های شاهد می­باشد اما ازاین بازه زمانی به‌بعد تحمل دما خارج از توان آن­ها بود و منجر به آتوتومی و تخریب دیسک این ستاره­های شکننده شد. ازطرفی یکی از نتایج جالب، آن بود که ستاره­های شکننده­ی تحت استرس دمایی، بازوی مینیاتوری خود را در زیر اپیدرم پوشاننده­ی محل جراحت بازسازی کردند که شاید مکانیسمی برای حفاظت از بازوی بازسازی شده ظریف و حساس این گونه بوده باشد.
نتیجه‏گیری: نمونه­های تیمار استرس دمایی، به‌علت افزایش سرعت متابولیسمی، سرعت بیش‌تری در فرآیندهای ترمیم و بازسازی از خود نشان دادند اما با طولانی شدن بازه زمانی، ستاره­ها دچار اتوتومی شده و از بین رفتند.
 

چکیده هدف: هدف از پژوهش حاضر ساخت نانوکامپوزیت فریزدرای بر پایهی ابریشم و نانوذرات ابریشم حاوی مس برای رهایش کنترل شدهی یون مس برای بهبود رگ زایی میباشد.
مواد و روش‏ها: در این پژوهش، از داربست نانوکامپوریتی فیبروئین ابریشم حاوی یون مس برای تحریک رگ‌زایی توسط سلول اندوتلیال استفاده شد. ابتدا مقادیر مشخص مس سولفات به‌محلول فیبروئین افزوده شده و با روش حلال­پوشی نانوذرات حاوی مس ساخته شدند. سپس با استفاده از روش خشک کن انجمادی، داربست های ابریشم حاوی نانوذرات ساخته شدند. اندازه و بار سطحی نانوذرات با استفاده از آزمون (DLS) dynamic light scattering، مورفولوژی داربست و نانوذرات با آزمون(SEM) scanning electron microscopy، ترکیب شیمیایی نانوذرات با آزمونfourier transform infrared spectroscopy (FTIR)، اندازه­گیری رهایش یون مس با آزمون atomic absorption spectroscopy (AAS) و مطالعات سلولی با آزمون­های MTT و SEM مورد بررسی قرار گرفتند.
نتایج: با افزودن غلظت‌های مختلف یون مس، اندازه­ی نانوذرات از 128 نانومتر به 185، 220 و 282 تغییر کرد. هم‌چنین، با استفاده از داربست­های تهیه شده، میزان تکثیر و حیات سلول­های اندوتلیالHUVEC  تا 140 درصد نسبت به نمونه­ی کنترل افزایش پیدا کرد.
نتیجه‏گیری: نتایج حاصل از این مطالعه بیان‌گر تاثیر مثبت استفاده از یون مس بارگذاری شده در نانوذرات ابریشم برای القای رشد سلول‌های اندوتلیال و متعاقبا رگ‌زایی می‌باشند.
 

چکیده هدف: در روش‌های کمک باروری انتخاب یک جنین با کیفیت بسیار مهم و مستلزم دسترسی به‌ یک روش استاندارد است. امروزه روشهای مختلفی جهت ارزیابی جنین­های آزمایشگاهی وجود دارد. در روز سوم و پنجم تکوین، ارزیابی ریخت شناسی براساس میزان کلیواژ، شکل و تقارن بلاستومرها انجام می‌شود، هم‌چنین در روش تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی، جنین‌ها از نظر وجود بیماری‌های ژنتیکی مورد ارزیابی قرار می‌گیرند، تا در نهایت جنین مناسب برای انتقال به‌رحم مادر انتخاب ‌شود. از آن‌جایی‌که دستیابی به‌ یک روش کم خطر و با دقت بالا برای انتخاب جنین با کیفیت از اهمیت به‌سزایی برخوردار است، اخیرا ارزیابی متابولیسم جنین با تجزیه و تحلیل مواد جذب و ترشح شده توسط جنین‌ها در محیط کشت، به‌عنوان یک روش غیرتهاجمی مطرح شده است که می‌تواند همراه با ارزیابی مورفولوژیکی، چگونگی رشد و نمو جنین را بادقت بیش‌تری پیش‌بینی کند. بر این ‌اساس در این مطالعه مروری روایتی، ارزیابی جنین‌ها براساس ارتباط متابولیسم جنین و کیفیت آن به‌عنوان یک روی‌کرد نوین مورد بحث قرار گرفته است.