کلون و بیان سطحی آنزیم زایلوزدهیدروژناز از کلوباکتر ویبریوئیدس متصل به پروتئین عرض غشایی Yia Tدر باکتری اشریشیا کلی
صفحه 1-16
https://doi.org/10.61882/jct.2025.2069888.2105
هانیه کرمی پور، محمد جواد دهقان عصمت آبادی، علی اصغر دلدار، فاطمه بزرگمهر
چکیده هدف: ماده D-1,2,4 بوتان تریول یک ماده شیمیایی ارزشمند با کاربردهای گسترده در زمینه های مختلف است. هدف از انجام این مطالعه کلونسازی و بیان سطحی ژن آنزیم زایلوزدهیدروژناز از کلوباکتر ویبریوئیدس در ای. کلی میباشد. مواد و روشها: برای دسترسی به باکتری ابتدا ژنوم باکتری مورد نظر استخراج شد. به منظور ساخت سویهی بیان کننده آنزیم زایلوز دهیدروژناز ژن این پروتئین از باکتری کلوباکترویبریوئیدسCB1 تکثیر و به باکتری ای. کلی انتقال یافت. سپس ژن مورد نظربا استفاده از پرایمرهای طراحی شده به روش PCR تکثیر و ابتدا در وکتور کلونینگ pTZ57و سپس در وکتور بیانی pET 26 کلون شد. سپس بیان این آنزیم به وسیلهی SDS-PAGE و عملکرد آن با تغییر در جذب طول موج 340 نانومتر توسط NADH تولید شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: با انجام آزمایش های تاییدی و اطمینان از وجود ژن در وکتورها(با استفاده از آنزیمهای محدودالاثر و تکثیر ژن به کمک واکنش زنجیرهای پلیمراز (Colony PCR) و فرآیند کلونینگ)، بیان و عملکرد این آنزیم مورد بررسی قرار گرفت. وجود پروتئین نوترکیب توسط SDS-PAGE برای ژن زایلوز دهیدروژناز با وزن مولکولی 52.2 کیلودالتون بررسی و میزان بیان پروتئین نوترکیب با نرم افزار ImageJ ، تقریبا 25 درصد تخمین زده شد. نتیجه گیری:هدف از این تحقیق تنها ایجاد مسیر متابولیسمی تولید زایلونات در سویه ای. کلی به وسیله ی سطحی کردن اولین آنزیم این مسیر(زایلوزدهیدروژناز) بود که نتایج بدست آمده در این تحقیق موید فعال بودن این آنزیم در سطح سلول میباشد و برای تعیین میزان دقیق تولید و تکمیل کردن مسیرنیازمند بررسی های دیگرمیباشد.
تولید و انتقال ذرات لنتیویروسی نوترکیب حامل ژن PDX1 به سلولهای جنین جوجه
صفحه 17-32
https://doi.org/10.61882/JCT.17.1.1
عظیمه اخلاق پور، سیده نفیسه حسنی
چکیده هدف: هدف این پژوهش، تولید ذرات لنتیویروسی نوترکیب حامل ژن PDX1 در سلولهای HEK293T-LentiX و ارزیابی کارایی انتقال آنها به سلولهای جنینی جوجه بود. مواد و روشها: برای تولید ویروس، سلولهای HEK293T-LentiX با سامانه سهپلاسمیدی ترانسفکت شدند و بیان GFP با میکروسکوپ فلورسانس بررسی شد. تیتر ویروس بهصورت کمی با فلوسایتومتری در سلولهای HT1080 اندازهگیری شد. ذرات لنتیویروسی به سلولهای فیبروبلاست و سلولهای زایای اولیه جنین جوجه منتقل شدند و بیان سازه نوترکیب بهکمک تصویربرداری فلورسانس ارزیابی شد. نتایج: ذرات لنتی ویروسی با تیتر بالایی در سلولهای HEK293T تولید شدند و با استفاده از روش فلوسایتومتری میزان تیتر ویروس ارزیابی و تایید شد. این ویروس نوترکیب با قدرت بالایی بهدرون سلولهای جنینی جوجه انتقال یافتند. این تیتر ویروسی در سلولهای HT1080 با استفاده از فلوسایتومتری ارزیابی و تایید شد. وجود ویروس در سلولهای فیبروبلاست و پانکراسی جنین جوجه مشاهده شد. نتیجهگیری: ناقلهای لنتیویروسی حامل ژن PDX1 که با بهرهگیری از سامانه CRISPR/Cas9 طراحی شدهاند، توانایی مناسبی برای انتقال ژن به سلولهای جنینی جوجه نشان دادند. این سامانه میتواند بهعنوان ابزار کارآمدی برای انتقال ژنهای هدف به سلولهای زایای اولیه و توسعه مدلهای حیوانی اصلاحشده ژنتیکی با کاربردهای پژوهشی و زیستفناورانه مورد استفاده قرار گیرد.
انتقال هدفمند کورکومین به سلولهای Hs-578T به کمک نانوذرات چندمنظوره PLA-PEG-Fe3O4 اصلاحشده با فولیکاسید و گلوکز
صفحه 33-58
https://doi.org/10.61882/jct.2025.2071717.2106
هاشم یعقوبی
چکیده مقدمه و هدف
سرطان پستان سهگانه منفی با تهاجم بالا و مقاومت دارویی مواجه است. هدف این مطالعه طراحی و تولید نانوحامل هوشمند چندمنظوره مبتنی بر کوپلیمر PLA-PEG برای انتقال هدفمند کورکومین به سلولهای سرطانی پستان (Hs-578T) و بهبود اختصاصیت و کارایی درمانی بود.
مواد و روشها
نانوذرات PLA-PEG با لیگاندهای اسید فولیک (FA) و گلوکز (Glu) برای هدفگیری سلولی و با اکسید آهن (Fe3O4) برای هدایت مغناطیسی و ایجاد پتانسیل درمان ترکیبی سنتز شدند. ساختار نانوذرات PPF (PLA-PEG-FA-Fe3O4)، PPG (PLA-PEG-Glu-Fe3O4) و PPGF (PLA-PEG-Glu-FA-Fe3O4) با استفاده از 1H-NMR و FTIR تأیید شد. مورفولوژی و اندازه نانوذرات پس از بارگذاری کورکومین (CUR) با TEM، SEM و DLS بررسی گردید. سینتیک رهایش دارو در شرایط مختلف pH مورد ارزیابی قرار گرفت و سمیت سلولی با آزمون MTT و فلوسایتومتری سنجیده شد.
نتایج
نانوذرات کروی با اندازه ۱۵۰ الی ۲۰۰ نانومتر و بدون تجمع مشاهده شدند. رهایش کورکومین وابسته به pH بود و در محیط اسیدی (8/4pH=) که مشابه ریزمحیط تومور است، افزایش قابل توجهی داشت. نانوذرات بدون دارو سمیت قابل ملاحظهای نداشتند، در حالی که فرمولاسیونهای بارگذاری شده با کورکومین فعالیت ضدسرطانی معناداری نشان دادند. بیشترین اثر سیتوتوکسیک متعلق به نانوذرات دارای هر دو لیگاند و اکسید آهن (PPGFFe/CUR) با کمترین IC50 (µg/mL ۱۶۱/۵۶) بود. نتایج حاصل از فلوسایتومتری نشان داد که این نانوذرات عمدتاً آپوپتوز را القا کرده و از نکروز جلوگیری میکنند.
نتیجهگیری
نانوحامل طراحیشده، قابلیت رهایش pH-حساس، سمیت پایین نانوحامل و اثر ضدسرطانی مؤثر را نشان داد و پتانسیل بالایی برای درمان ترکیبی سرطان پستان سهگانه منفی دارد.