Document Type : Research - Scientific
Authors
1 Department of Marine Biology, Faculty of Marine Science, Khorramshahr University of Marine Science and Technology, Khorramshahr, Iran
2 Department of Clinical Sciences and Excellence Center of Warm Water Fish Health and Diseases, Faculty of Veterinary Medicine, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran
Keywords
1- مقدمه
تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بهدلیل همهچیزخوار بودن، تکثیر زیاد و مقاومت بالا نسبت به شرایط محیطی، توانایی بالایی برای زیستن در محیطهای جدید را دارد. بیشتر تیلاپیاها میکروفیت خوار بوده اما تعدادی از آنها گیاهان آلیتر را ترجیح داده و در محلهایی که دیگر گونههای پرورشی از پلانکتونها تغذیه میکنند از گیاهان آلی نیز استفاده میکنند (1، 2). در جیره غذایی تیلاپیا میتوان از پروتئین گیاهی به مقدار بالا استفاده کرد بههمین خاطر قیمت تمام شده آن میتواند ارزانتر از سایر گونههای پرورشی تمام شود. تیلاپیای نیل یکی از گونه هایی است که در آبزی پروری بهصورت تجاری و صرفه اقتصادی بیشتر مورد استفاده قرار میگیرد اما دارای تنوع گونهای نیز می باشد که شامل تیلاپیا آبی (O. aureus)، تیلاپیا شکم قرمز (O. Zilii)، تیلاپیا موزامبیک (O. mossambiaus) و تیلاپیا گینه (O. Guineesis) میشوند (3، 4). اما تمامی گونههای تیلاپیا از نظر ویژگیهای تغذیهای مطلوب بوده و در برابر فرایندهای حرارتی جهت نگهداری و پرورش سازگاری دارند. محققین بر این باورند که یکی از روشهای مقابله با بروز انواع مختلف بیماریها در آبزیان استفاده از گیاهان دارویی بهعنوان محرکهای سیستم ایمنی است که نسبت به مواد شیمیایی مطمئنتر، ایمنتر و سالمتر هستند (5). با توجه به روشهای استفاده غیر معمول از آنتی بیوتیکها در آبزیان، بهعلت کاهش عوارض جانبی و مشکلات زیست محیطی و آسیب به طبیعت، معرفی موادی از قبیل گیان دارویی و جلبکها برای جایگزینی آنتی بیوتیک ها در پرورش آبزیان ضروری میباشد و نتایج بسیار مطلوبی در مورد اثر آنها بر روی فاکتورهای رشد در ماهیها بهدست آمد (6، 7). همچنین با توجه به ارزش غذایی جلبکهای دریایی بهعنوان افزودنیهای خوراک یا مکملها، در دسترس بودن و هزینه پایین آنها سبب شد تا در آبزی پروری مورد استفاده قرار گیرند. محرکهای ایمنی با منشا گیاهی مانند جلبکها می توانند نقش مهمی در افزایش سطح پاسخ ایمنی ایفا کرده و سبب جلوگیری از بروز بیماری در آبزیان شوند. محرکها با بالا بردن سطح توانمندی سیستم ایمنی غیر اختصاصی مقاومت ماهی را در برابر بروز بیماریها افزایش داده و آنها را تقویت میکنند (8). سطح پایین چربی اشباع، کالری کم، مقادیر فراوان کربوهیدرات و همچنین خواص زیستی مانند ضد باکتریایی، ضد ویروسی، ضد قارچی و آنتی اکسیدانتی در جلبکهای دریایی آنها را به موادی پرکاربرد و طبیعی در صنایع غذایی و دارویی تبدیل کرده است (9). از جلبکهای با مصارف فراوان میتوان به اعضای شاخه جلبکهای قرمز (Laurencia caspica) اشاره که بهدلیل مقادیر زیادی از رنگدانههای فیکواریترین و فیکوسیانین، به رنگ قرمز مشاهده میشوند. این جلبکها متعلق به گیاهان اولیه پرسلولی از گونه دریازی، غیر گلدار بدون ریشه، ساقه و برگ میباشند و از طریق جنسی تولید مثل میکنند (10). استفاده از موجودات زنده دریایی مانند جلبکها بهعنوان منابع در حال گسترش، به جهت دارا بودن مواد زیستی فعال و فراوان، جزء منابع غنی محسوب میشوند (11). مطالعات قبلی مشخص کرده است که ساختار تشریحی و بافت-شناسی دستگاه گوارش از جمله معده و کبد در بین گونههای مختلف ماهیان از لحاظ بنیادیدارای شباهتهای زیادی است اما از نظر عملکرد و مورفولوژی تنوع زیادی در دستگاه گوارشی آنها دیده میشود (12، 13). بهطورکلی ساختار دستگاه گوارش و غدد ضمیمه در گونههای مختلف ماهیان براساس نوع غذا، رفتارهای تغذیهای، شکل و اندازه بدن متفاوت است. حتی در یک گونهی خاص نیز بر حسب محل زندگی، فصل، سن و زمان تولیدمثل تغییراتی در دستگاه گوارش و کبد ماهی مشاهده میشود (14، 15). استان خوزستان دارای شرایط زیست محیطی مناسبی جهت پرورش ماهی تیلاپیای نیل است. با توجه به ارزش اقتصادی بالای این ماهی در دنیا بهدلیل تامین بخشی از پروتئین غذایی، صادرات، اشتغال و ارز آوری و با توجه به ارزان و سهل الوصول بـودن آن، مطالعه اخیر بـهمنظـور بررسـی مقـدماتی امکـان جـایگزینی جلبکهای دریایی قرمز بهجای پودر مـاهی در جیـره غذایی و تاثیر آن بر بافت شناسی معده و برخی فاکتورهای رشد در تیلاپیای نیل انجام شد.
2- مواد و روشها
تمام آزمایشها بر روی موجود زنده در این تحقیق بر اساس رویه ای که توسط آژانس سلامت حیوانات دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر پذیرفته شده است انجام گرفت. پس از انتقال ماهیهای تیلاپیا از یک مرکز پرورش از استان بوشهر در آکواریومهای 100 لیتری از قبل ضد عفونی شده موجود در بخش بهداشت و بیماریهای آبزیان دانشکده دامپزشکی دانشگاه شهید چمران اهواز قرار گرفتند. سپس در ادامه روند سازگاری با شرایط جدید جهت هوادهی و تامین اکسیژن در هر یک از آکواریومها توسط دو عدد سنگ هوا که به منبع هواده متصل بودند، نصب شد و تنها در هنگام غذا دهی، هوادهی بهطور موقت قطع و سپس مجددا بعد از تمیز کردن محیط برقرار شد (16). آب مورد نیاز از آب لوله کشی شهری کلرزدایی شده استفاده و بهمدت دو هفته سازگاری انجام پذیرفت (17). پس از این مدت ۱2۰ قطعه ماهی با وزن تقریبی 30 گرم بطور تصادفی به 4 گروه با سه تکرار شامل گروه شاهد دریافت کننده جیره تجاری بیومار ساخت فرانسه و فاقد پودر جلبک قرمز، گروه یک دریافتکننده جیره تجاری حاوی 3 درصد پودر جلبک قرمز، گروه دو دریافتکننده جیره تجاری حاوی 6 درصد پودر جلبک قرمز، گروه سه دریافتکننده جیره تجاری حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز بهمدت ۸ هفته دسته بندی شدند (18). در طول مدت آزمایش جهت تنظیم شرایط زیست محیطی برای ماهیان سنجش خصوصیات فیزیکو شیمیایی آب از قبیل تنظیم شوری، حفظ دما، pH و ثابت نگه داشتن مقدار اکسیژن محلول بهترتیب با استفاده از رفرکتومتر نوری Horiba U-10)، ژاپن)، ترمومتر دیجیتالیHoriba U-10) ، ژاپن)، دستگاه قابلحمل سنجش pH مدل Ebro.PHT-3140انجام گرفت (19). همچنین اکسیژن محلول با استفاده از دستگاه دیجیتال اندازهگیری اکسیژن مدل TECPEL DO-1609بطور روزانه اندازهگیری می شد. جهت اندازهگیری فاکتورهای آمونیاک، نیتریت، نیترات و سختی کل آب از دستگاه کالریمتر هک ( مدل 89، شرکت هک، آمریکا) استفاده شد (20). بهطوریکه شوری (5 ppt)، دما (21 الی 26 درجه سانتیگراد)، pH (6 الی 9) و مقدار اکسیژن (8 الی 12 میلی گرم بر لیتر) ثابت نگه داشته شد. جهت تعویض آب در طول مدت نگهداری و آزمایش بهمیزان 20 درصد حجم آکواریوم بهصورت روزانه و پس از اتمام تغذیه جهت جلوگیری از افزایش آمونیاک و متابولیتهای دیگر از ناحیه کف سیفون تخلیه شد. همچنین غذا دهی ماهیان بهمیزان 3 درصد وزن بدن در دو نوبت صبح و عصر با غذای تهیه شده انجام گرفت (21). پس از پایان دوره آزمایش به تعداد پنج قطعه ماهی از هر تیمار پس از بیهوشی با پودر گل میخک به مقدار نیم گرم در لیتر، بهمنظور مطالعات بافتی نمونههایی به ابعاد ۵/۰ سانتی متر از قسمت میانی معده و کبد جدا شده و درون سبدهای نمونهگیری قرار داده شد و بعد از نامگذاری در محلول ثبوتی فرمالین بافر ۱۰ درصد قرار داده و پس از 48 ساعت اقدام به تعویض فرمالین نمونهها و جایگرینی آنها با الکل 70 درصد انجام شد (22). در ادامه جهت انجام پاساژ بافتی نمونهها پس از ثبوت، طبق روش معمول بافتی آماده و پس از گذراندن مراحل پاساژ بافتی شامل آبگیری توسط الکل با درصدهای صعودی سپس شفاف سازی بهوسیله محلول گزیلول وآغشتگی به پارافین در دمای 58-60 درجه سانتیگراد با استفاده از دستگاه پاساژ بافت (مدل RX-11B,Tissue tekrotary, Japan) انجام و در نهایت نمونه ها برای انجام قالبگیری آماده سازی شدند (23). در نهایت برشهای با ضخامت ۶-۴ میکرون بهوسیله میکروتوم مدل LEICA-RM2245 ساخت کشور آلمان تهیه شده و رنگ آمیزی عمومی هماتوکسیلین – ائوزین، پاس و تری کروم ماسون بر بافت کبد انجام گرفت و توسط میکروسکوپ نوری مجهز به لنز Dino-Lite و سیستم کامپیوتر مجهز به نرم افزار داینو کپچر بررسی و عکسبرداری بر روی آنها انجام گرفت (22). سایر فاکتورهای رشد همانند وزن اولیه، وزن نهایی، وزن اولیه دستگاه گوارش، وزن نهایی دستگاه گوارش، طول اولیه، طول نهایی، طول اولیه دستگاه گوارش، طول نهایی دستگاه گوارش و درصد افزایش وزن نیز اندازه گیری شد. داده های بهدست آمده براساس میانگین ± خطای معیار (Mean±sem) از میانگین آماری گزارش شد (شکل 1).
شکل 1: ماهی تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) مورد استفاده در تحقیق گروه کنترل.
3- آنالیز آماری
همچنین برای آنالیز آماری دادهها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۱ استفاده شد. برای مقایسه از آزمون آنووای یک طرفه (One-way ANOVA) استفاده و گروهها بر اساس تغذیه های متفاوت مورد مقایسه قرار گرفتند. در مواردی که تداخل بین تیماری وجود داشت جزئیات مقایسه درون گروهی و بین گروهی ارائه و در مواردی که اختلاف آماری بین گروهها معنیدار بود، از پس آزمون توکی برای مشخص نمودن اختلاف معنیدار بین تک تک گروهها استفاده شد. در تمامی موارد (05/0<p) بهعنوان معنیدار بودن در نظر گرفته شد (23).
3- نتایج
نتایج مطالعات میکروسکوپی بر روی معده و کبد تیلاپیای نیل نشان داد که بافت پوششی مخاط معده از نوع استوانهای ساده دارای هستههایی نزدیک به قاعده میباشد. این بافت از سطح مخاط به قسمت داخلی تر معده نیز کشیده شده بهطوریکه در ابتدای معده کوتاه ولی به فواصل مختلف گاهی کفتهای عمیقتری نیز مشاهده میشد. در قسمت پارین مخاط معده غدد لولهای سادهای مشاهده شد که بافت آن از یک ردیف سلولهای مکعبی تا استوانهای کوتاه تشکیل شده که دارای هستههایی کروی تا کشیده و بازوفیلی چسبیده به قاعده سلول بودهاند. این سلولها دارای رنگ اسیدوفیلی شدید بوده و تمام پارین را در بر گرفته بودند. در ادامه زیر مخاط از نوع بافت همبند سخت حاوی عروق خونی و لنفاوی فاقد هرگونه غده-ای قرار داشت. به سمت قست پایینی طبقات عضلانی در سه لایه از نوع صاف که از خارج و در تماس با بافت فوقانی توسط بافت همبند سروزی احاطه شده بود (شکل 2).
شکل 2: میکروگراف نوری از معده Oreochromis niloticus در تیمارهای گروه کنترل (Control) (A) و گروه تیمار حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز (T3)(B) (H&E). لایه مخاطی (M)، لایه زیرمخاط (Sm)، عضله مخاطی (Mm)، رگ خونی (V)، غدد موکوسی (Mg).
در مطالعات هیستومتری معده، تعداد غدد موکوسی و ضخامت اپیتلیوم بین گروههای کنترل و تیمار۳ درصد با گروه 9 درصد اختلاف معنیدار وجود داشت . همچنین در اندازه گیری ارتفاع مخاط بین گروههای کنترل و تیمار۳ درصد با گروه 9 درصد و گروههای ۳ درصد و 6 درصد اختلاف معنیدار وجود داشت . در اندازهگیری ضخامت مخاط بین گروههای کنترل و تیمار۳ درصد با گروه 9 درصد اختلاف معنیدار وجود داشت (05/0<p) (شکلهای 3-6). پس از تهیه میکروگرافهای بافتی، ساختار کبد در تیلاپیای نیل بافتی کاملا لوبوله بود و پانکراس بهصورت یک غده ضمیمه در داخل بافت کبد و در بین لوبولهای آن بهصورت دستجات پراکنده جای گرفته بود. کپسولی نازک از بافت همبند، کبد را از خارج احاطه کرده و انشعاباتی از آن وارد بافت کبد شده و آن را به لوبولهای دارای اندازه و اشکال مختلف تقسیم کرده بود. هر لوبول بافت کبد از تعداد زیادی هپاتوسیت تشکیل شده که دارای یک هسته کروی یوکروماتین و واجد هستههای مشخص بودند. سیتوپلاسم هپاتوسیتها رنگ اسیدوفیلی به خود گرفته و در برخی موارد رنگ آن بهصورت غیر یکنواخت بهنظر میرسید. در لابهلای دستجات هپاتوسیتها سینوزوئیدهای کبدی فراوانی مشاهده شد که هر یک دارای دیوارههای بسیار نازک و نامنظم با سلولهای آندوتلیال ریز و کشیده در سطح داخلی خود بودند. در فضای بین لوبولها فضاهایی از بافت همبندی با وسعت تقریبا زیاد مشاهده شد که از آنها انشعابهایی از ساختارهای سیاهرگی، سرخرگی و مجاری صفراوی عبور کرده و مشابه فضاهای باب پستانداران مشاهده شد. اندازه این فضاهای همبندی محصور در بین لوبولهای کبدی متغیر بود. دیواره مجاری صفراوی از یک ردیف سلول مکعبی تا استوانهای کوتاه تشکیل شده که بافت همبندی رشتهای آنها را از خارج در بر گرفته بود. ساختار بافتی پانکراس بهصورت جزایری متشکل از آسینیهایی متمایل به بازوفیلی در داخل و بین لوبولهای کبدی مشاهده شد. آسینیها بهصورت ردیفهای موازی هم و در حد فاصل آنها عروق پرخون و متسع قرار گرفته بود. هرآسینی پانکراس بهصورت ساختمانی کروی شکل مشاهده شد که از تعدادی سلول استوانهای و برخی هرمی سازمان یافته بود. در روش رنگآمیزی عمومی هماتوکسیلین-ائوزین، سلولهای دیواره آسینی دارای هستههایی کروی نزدیک به قاعده بودند و سیتوپلاسم سلولها حاوی گرانولهای ترشحی فراوان گزارش شد.
شکل3: میانگین ± خطای معیار (Mean± SEM) غدد موکوسی در ۱۰۰ میکرومتر مربع معده تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بهدنبال جایگزینی پودر جلبک قرمز در جیره غذایی در تیمارهای مختلف (علائم متفاوت در هر ردیف نشان از اختلاف معنیداری در سطح ۰۵/۰
شکل 4: میانگین ± خطای معیار (Mean± SEM) ضخامت اپی تلیوم بر حسب میکرومتر در معده تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بهدنبال جایگزینی پودر جلبک قرمز در جیره غذایی در تیمارهای مختلف (علائم متفاوت در هر ردیف نشان از اختلاف معنیداری در سطح ۰۵/۰< p دارد و بیمعنی=ns) (کنترل ;Control= حاوی 3 درصد پودر جلبک قرمز= ;T1 حاوی 6 درصد پودر جلبک قرمز= ;T2 حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز= T3).
شکل 5: میانگین ± خطای معیار (Mean± SEM) ارتفاع مخاط بر حسب میکرومتر در معده تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بهدنبال جایگزینی پودر جلبک قرمز در جیره غذایی در تیمارهای مختلف (علائم متفاوت در هر ردیف نشان از اختلاف معنیداری در سطح ۰۵/۰
شکل6: میانگین و خطای استاندارد میانگین (Mean± SEM) ضخامت مخاط بر حسب میکرومتر در معده تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) بهدنبال جایگزینی پودر جلبک قرمز در جیره غذایی در تیمارهای مختلف (علائم متفاوت در هر ردیف نشان از اختلاف معنیداری در سطح ۰۵/۰
در رنگ آمیزی اختصاصی پاس و تری کروم ماسون نیز توسعه بافت پیوندی و ذخیره گلیکوژن بهویژه در درصدهای بالا مشهود بود (شکلهای 7 و 8).
شکل 7: میکروگراف نوری از بافت کبد Oreochromis niloticus در تیمارهای گروه کنترل(Control) (A) و گروه تیمار حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز (T3) (B)( H&E). هپاتوسیت (H)، سینوزوئید (S)، پانکراس (P).
شکل ۸: میکروگراف نوری از بافت کبد تیلاپیلای نیل (Oreochromis niloticus) در گروه تیمار حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز (T3) (PAS (A), Tri (B)).
هپاتوسیت (H)، سینوزوئید (S)، پانکراس (P).
نتایج آماری حاصل از جایگزینی جیرههای حاوی صفر، ۳ درصد، 6 درصد و 9 درصد وزن غذا بهوسیله جلبک قرمز بهمدت 8 هفته بر شاخصهای زیست سنجی نشان داد که افزایش جایگزینی جلبک قرمز در جیره غذایی باعث ایجاد تغییرات معنیداری در میزان برخی شاخصهای زیست سنجی در گروههای مختلف شد (05/0<p). مطابق جدول ۱ مشخص شد که بیشترین وزن و طول نهایی مربوط به جیره حاوی 9 درصد وزن غذا بهوسیله جلبک قرمز است که اختلاف معنیداری نسبت به سایر گروهها گزارش شد. همچنین بالاترین وزن و طول نهایی دستگاه گوارش و درصد افزایش وزن مربوط به جیره حاوی 9 درصد وزن غذا بهوسیله جلبک قرمز بود که با اختلاف معنیداری نسبت به سایر گروهها مشاهده شد (جدول 1).
جدول 1: میانگین ± خطای معیار (Mean± SEM) شاخص های رشد ماهی تیلاپیای نیل (Oreochromis niloticus) به دنبال جایگزینی پودر جلبک قرمز در جیره غذایی در تیمارهای مختلف (حروف متفاوت در هر ردیف نشان از اختلاف معنیدار می باشد).
شاخص های رشد Control T1 T2 T3
وزن اولیه(g) a1±36 a1±36 a1±36 a1±36
وزن نهایی(g) a41/13±11/136 a31/15±34/166 b18/18±11/175 c34/19±19/195
وزن اولیه دستگاه گوارش(g) a17/21±0/5 a1۱/23±0/5 a55/39±0/5 a2۱/34±0/5
وزن نهایی دستگاه گوارش(g) a5۳/7۱±1/16 a88/1۱±1/18 a9۳/28±1/21 b49/5۱±1/23
طول اولیه(cm) a23/66±0/8 a37/25±0/9 a39/21±0/9 a18/61±0/9
طول نهایی(cm) a54/21±1/11 b71/54±1/20 b97/11±1/23 c53/11±1/29
طول اولیه دستگاه گوارش (cm) a9۹/12±2/43 a91/69±3/44 a2۹/44±4/44 a17/20±4/44
طول نهایی دستگاه گوارش(cm) a93/1۶±۵/60 a32/6۶±۵/64 a72/52±۵/69 b۳3/3۶±8/80
درصد افزایش وزن( درصد) a54/41±2/39 a51/28±3/44 a11/64±3/51 b51/80±7/63
درصد بقاء (٪) a ۱۰۰ a ۱۰۰ a ۱۰۰ a ۱۰۰
(کنترل ;Control= حاوی 3 درصد پودر جلبک قرمز= ;T1 حاوی 6 درصد پودر جلبک قرمز= ;T2 حاوی 9 درصد پودر جلبک قرمز= T3)
4- بحث
در دهههای اخیر، صنعت پرورش متراکم ماهی تیلاپیا در بسیاری از کشورها بهمنظور تامین بخشی از پروتئین حیوانی رشد قابل توجهی داشته است. با توجه به افزایش جمعیت و نیاز آنها به منابع پروتئینی، صنعت آبزی پروری بایستی بیش از گذشته رشد نموده تا تامین کننده نیاز تغذیهای انسانها باشد. از سوی دیگر آبزیپروری باید سود آور و دارای حداقل اثرات زیست محیطی باشد (23). از این رو محققین در سالهای اخیر به استفاده از جایگزین و مکملهای گیاهی روی آورده تا از این راه علاوه بر تامین جیره غذایی و عناصر ضروری اساسی در جیره غذایی آبزیان اثرات مضر بر محیط زیست را کاهش دهند (24). بر اساس مطالعه حاضر خصوصیات زیستسنجی ماهیان شامل طول کل، وزن، و برخی فاکتورهای رشد دستگاه گوارش بهمدت 8 هفته اندازهگیری شد. مطابق نتایج حاصل از این تحقیق، هر 3 تیماری که با جیره حاوی جلبک قرمز تغذیه شدند دارای افزایش در فاکتورهای مورد نظر بودند. مشابه تحقیق حاضر در یک طرح آزمایشی اثر چهار جیره شامل جیره شاهد فاقد جلبک اسپیرولینا و سه جیره غذایی حاوی جلبک اسپیرولینا که تغذیه شده با غذای بیومار مخلوط شده با جلبک اسپیرولینا با نسبت 3 درصد درصد وزن غذا، تیمار تغذیه شده با غذای بیومار مخلوط شده با جلبک اسپیرولینا با نسبت 5 درصد درصد وزن غذا و تیمار تغذیه شده با غذای بیومار مخلوط شده با جلبک اسپیرولینا با نسبت 7 درصد درصد وزن غذا که بر روی ماهی دماسونی (Pseudotropheus demasoni) انجام گرفت، گزارش شد (25). طبق مطالعات صورت گرفته، هنگامیکه آبزیان با جیره غذایی حاوی مقدار کم تا متوسط (2 الی 11درصد) از ریزجلبکها تغذیه شدند، افزایش وزن آنها مشابه و یا حتی بهتر از گونههای شاهد بود (26). در یک مطالعه، محققان با افزودن 2 درصد روغن ریز جلبک Schizochytrium sp. به جیره غذایی ماهی salar Salmo شاهد افزایش وزن 11 درصدی آنها نسبت به ماهیان شاهد بودند (27). همچنین در مطالعه دیگری، افزودن تنها 75/0 درصد عصاره جلبک Tetraselmis suecica به خوراک میگوی Litopenaeus vannamei افزایش وزن 11 درصدی نسبت به نمونه های شاهد گزارش شد (28). جلبکها رایجترین غذای زندهای میباشند که برای پرورش و تولید بسیاری از ماهیانی که در آبزی پروری بهصورت تجاری پرورش داده میشوند، مورد استفاده قرار می گیرند. جلبکهای تک سلولی مانند جلبک قرمز بهویژه زمانی که دارای اندازه و هضم پذیری مناسب و ارزش غذایی بالا باشد مناسبترین غذا برای آبزی محسوب میشوند. ساختار بافتی در انتقال از مری به سمت معده با تغییر ناگهانی این بافت از اپیتلیوم سنگفرشی طبقهای به اپیتلیوم ستونی ساده و کشیده مشخص میشود، که این پدیدهای است که قبلا در برخی از ماهیان استخوانی گزارش شده است (29). ساختار کلی و ماکروسکوپی معده و کبد ماهی تیلاپیای نیل تا حد زیادی با ساختار آن در سایر ماهیهای استخوانی شباهت داشته و تفاوتهایی در حد موقعیت و قرارگیری قسمتهای مختلف آن و طول بخشهای مختلف وجود دارد. در دید میکروسکوپی نیز کماکان از نظر طرح کلی با سایر ماهیان شباهت دارد. با این حال، قطعا تفاوتهای بین گونهای در مطالعات بافتشناسی مشاهده میشود که هر گونه از ماهیان را مستعد بررسی و مطالعه دقیق قرار میدهد. بر اساس گزارش محققین عملکرد اصلی معده و کبد ماهی، در صورت وجود، ذخیره غذا و تولید اسید هیدروکلریک برای کمک به هضم است (26). از نظر مورفولوژیکی معده و کبد در ماهی تیلاپیا از نظر انواع سلولی دارای سازماندهی اولیه یکسانی است که در اکثر ماهیان استخوانی، از جمله ماهیان سیکلید وجود دارد. در مطالعه حاضر، نتایج مطالعات میکروسکوپی بر روی معده تیلاپیای نیل نشان داد که بافت پوششی مخاط معده از نوع استوانهای ساده می باشد. این بافت از سطح مخاط به داخل کفتهای معده نیز کشیده شده بطوری که در ابتدای معده کوتاه ولی به فواصل مختلف گاهی کفتهای عمیقتری بویژه در جیره با درصدهای بالای جلبک نیز مشاهده میشد. این کفتها ممکن است سازگاری برای افزایش سطح، جهت هضم شیمیایی و همچنین افزایش قطر اندامها برای ذخیره حجم زیادی از غذا باشد. از طرف دیگر، چینهای مخاطی ممکن است در به تاخیر انداختن عبور غذا از معده به قسمتهای کوچکتر نقش داشته باشند تا ترکیب غذا با آنزیمهای گوارشی به حداکثر برسد که در گونههایی مانند سایر ماهیان استخوانی از جمله ماهی هالیبوت اقیانوس اطلس (Hippoglossus hippoglossus)، قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) و گربه ماهی کانال (Ictalurus punctatus) نیز گزارش شده است (30). در قسمت پارین مخاط معده غدد لولهای سادهای مشاهده شد که بافت آن از یک ردیف سلولهای مکعبی تا استوانهای کوتاه تشکیل شده که دارای هستههایی کروی تا کشیده و بازوفیلی چسبیده به قاعده سلول بودهاند. بهطور مشابه، سیستمهای لولهای در سلولهای پریتال پستانداران، که مسئول ترشح اسید هیدروکلریک در معده هستند، گزارش شده است. این سلولها که دارای رنگ اسیدوفیلی شدید بوده و بهصورت غدد تمام پارین را در بر گرفته بودند مشابه مواردی است که در مورد ماهیهای تیلاپیای نیل گزارش شده است. ترشح اسید بهطور خاص در این ماهیها برای هضم جلبکها و باکتریها ضروری است. نتایج ذکر شده با گزارشهای سایر محققین بر روی گونه هایی همچون کپور معمولی (Cyprinus carpio)، سس ماهی چسبنده (Barbus plebejus)، قزل آلای رنگینکمان (Oncorhynchus mykiss)، لوچماهی (Chromobotia macracanthus) و گلآذین ماهی (Atherina boyeri) مطابقت دارد (31،32). خوراک های سنتی آبزیان پرورشی شامل پودر ماهی و کنجاله سویا بهعنوان مواد رایج، ناپایدار بوده و مقرون بهصرفه نیستند، اما جیره غذایی آبزیان تهیه شده از جلبکها پتانسیل زیادی برای جایگزینی به جای پودر ماهی و کنجاله سویا دارند. علاوه بر موارد ذکر شده تهیه این نوع خوراک دارای ویژگیهای منحصر بهفردی از جمله سرعت و توانایی رشد بالای جلبک بصورت متراکم و همچنین عدم وابستگی به زمین های زراعی و آب شیرین برای کشت می باشد (33).
5- نتیجه گیری
نتایج تحقیق حاضر نشان داد که از نظر ویژگیهای ساختاری در بافت معده، کبد مانند غدد موکوسی، ضخامت اپیتلیوم، ضخامت، ارتفاع مخاط و رشد آناتومیکی دستگاه گوارش، پودر جلبک قرمز دریایی میتواند تا حدودی جایگزینی مناسب بهجای پودر ماهی در جیره غذایی تیلاپیا در کنار جایگزینهای احتمالی پروتئین های حیوانی و گیاهی دیگر جهت تغذیه این ماهی باشد که در نهایت موجب کاهش هزینه و کاهش وابستگی به پودر ماهی جهت تامین پروتئین مورد نیاز تیلاپیای نیل خواهد شد.
6- تشکر و قدردانی
از زحمات و حمایت همه جانبه معاونت محترم پژوهش و فناوری دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر بهویژه در تقبل هزینه صمیمانه تشکر و قدردانی میشود.
-
| Article View | 1,046 |
| PDF Download | 364 |