دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Beta-Aminobutyric Acid (BABA) Effect on Induced Resistance in Tomato-Infected Bacteria Pseudomonas syringae pv. Syringa اثر بتا آمینو بوتیریک اسیدBABA) ) در القا مقاومت در گوجه‌فرنگی آلوده به باکتری Pseudomonas syringae pv. Syringa 196 205 34387 10.52547/JCT.9.3.196 FA هاجر پورابطحی دانشگاه شیراز، دانشکده کشاورزی، گروه بیوتکنولوژی، شیراز، ایران علی مقدم دانشگاه شیراز، دانشکده کشاورزی، گروه بیوتکنولوژی، شیراز، ایران زهره حیدریان دانشگاه شیراز، دانشکده کشاورزی، گروه بیوتکنولوژی، شیراز، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: In this study, the pattern of gene expression (PR1, NCED and SPR2) was considered as informative markers of systemic resistance, and positive beta-amino-butyric acid (BABA) effects was investigated on induction of resistance in Lycopersicon esclentum Mill. Material and Methods: L. esclentum (Tomato) cv. Hungarian was selected in the four-leaved stage. For each pot, 70 ml of a 250 mM BABA solution was prepared and sprayed on plant leaves. The treated pots were kept under controlled conditions (16 h light at 30 ° C and 8 h darkness at 25 ° C) for 2 days, before the bacteria were induced. After two days, the bacteria were inoculated. The total RNA from leaves was extracted at 0, 24, 72, and 96 h after inoculation. The cDNA was synthesized and the gene expression pattern was determined by RT-PCR method. Results: The level of expression of three defense-related genes (PR1, NCED and SPR2) increases as a result of bacterial contamination. However, pre-treatment with BABA resulted in a significant increase of resistance gene expression in response to the challenge of pathogen relative to the control plant and the apparent symptoms of the disease (As roundish and irregular spots up to brown and black with chlorosis) causing damage to tomatoes. Conclusion: Pre-treatment of the plant with BABA has enhanced the plant's defense system, and has shown the extreme effect of BABA on plant resistance. As a result, this indictor can be used to control a P. syringae pv. syring in tomatoes هدف: به‫منظور بررسی اثر بتا آمینو بوتیریک اسید (BABA‫) در القا مقاومت سیستمیک در گوجهفرنگی آلوده به باکتری Pseudomonas syringae pv. syringa این مطالعه انجام پذیرفت. مواد و روشها: گیاهان گوجهفرنگی رقم مجار در مرحله‫ی چهار برگی انتخاب شدند. برای هر گلدان 70 میلی‫لیتر محلول 250 میلی‫مولار، از BABA تهیه شد. محلول فوق روی برگهای گیاه اسپری شد. گلدانهای تیمار شده درشرایط کنترل شده (‫16 ساعت روشنایی با دمای 30 درجه سانتی‫گراد و هشت ساعت تاریکی با دمای 25 درجه سانتی‫گراد) به‫مدت 2 روز قبل از القا باکتری نگهداری شدند. پس از دو روز، باکتری به گیا‫ه تلقیح شد.RNA کل از برگها در زمانهای صفر، 24، 72، 96 ساعت پس از تلقیح باکتری استخراج شد. cDNA سنتز شد و الگوی بیان ژن به‫روشRT – PCR مورد سنجش و بررسی قرار گرفت. نتایج‫: میزان بیان سه ژن مرتبط با دفاع (‫PR1، NCED و SPR2)، در نتیجه آلودگی با باکتری افزایش مییابد. با این‫حال، پیشتیمار با BABA منجر به افزایش معنیداری در بیان ژنهای مقاومت در پاسخ به چالش پاتوژن نسبت به گیاه شاهد شد و علایم ظاهری بیماری (به‫صورت لکههای گرد و نامنظم تا قهوهای و سیاه با کلروز‫) که باعث خسارت در گوجهفرنگی میشود، کاهش یافت. نتیجهگیری: .پیشتیمار گیاه توسط BABA باعث تقویت سیستم دفاعی گیاه میشود و اثر بخشی فوقالعاده این القاگر را در ایجاد مقاومت در گیاه را نشان میدهد. در نتیجه میتوان از این القاگر در جهت کنترل a P. syringae pv. Syring در گوجهفرنگی استفاده کرد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34387_5ebcc5d6380763e7fbaadf4270357929.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Anticancer activity of Blepharis persica seed hydroalcoholic extract on (MCF-7) human breast cancer and (LNCaP) prostate cancer cell lines and its synergistic effect with doxorubicin بررسی اثر ضد سرطانی عصاره هیدروالکلی بذر خارسنبل) ( Blepharis persica بر رده سلول‫های سرطانی سینه‌ و پروستات و اثر هم‌افزایی آن با داروی دوکسوروبیسین‬‬ 206 221 34388 10.52547/JCT.9.3.206 FA کیان آقاعباسی دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشگاه گیلان، پردیس دانشگاهی، بخش بیوتکنولوژی کشاورزی، رشت، ایران حسن حسنی کومله دانشگاه گیلان، دانشکده علوم کشاورزی، گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، رشت، ایران ناهید عسکری دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته کرمان ، پژوهشکده علوم محیطی، پژوهشگاه علوم و تکنولوژی پیشرفته و علوم محیطی، گروه بیوتکنولوژی، کرمان، ایران 0000-0002-9462-1144 مسعود ترک زاده ماهانی دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته کرمان ، پژوهشکده علوم محیطی، پژوهشگاه علوم و تکنولوژی پیشرفته و علوم محیطی، گروه بیوتکنولوژی، کرمان، ایران عبدالله رمضانی قرا دانشگاه جیرفت، دانشکده علوم، گروه زیست شناسی گیاهی، کرمان ، ایران Journal Article 2019 02 25 Aims: This study was aimed to investigate the anti-proliferative effects of hydroalcoholic extract of Blepharis persica seed and its synergy effect with doxorubicin on human breast cancer and prostate cancer cell lines. Materials and Methods: hydroalcoholic extract of seed was prepared using maceration, and ethanol%70. Eight concentrations of extract and four concentrations of combined with doxorubicin (125, 62.5ngr/ml) and extract (0.625, 0.315mg/ml) were prepared. MCF7, LNCaP and SKM cell lines were cultured .Cell viability was evaluated by MTT assay after 24h. To show apoptosis inductionof breast and prostate cancer cell death by extracts, Annexin/PI test were performed. BCL2 gene expression was analyzed using Real-Time RT-qPCRfor 24,48h. Results: The highest effects of growth inhibition were observed in the prostate, breast and fibroblast cell lines with extract, respectively. The combined effect of doxorubicin with extract in three cell lines in comparison with control did not show any significant difference. The results of Annexin / PI indicated that the percentage of initial apoptosis, delayed apoptosis and necrosis in treated cells increased compared to control. BCL2 expression in cell lines decreased significantly over 24 and 48 h compares to control(p < 0.01). Conclusion: hydroalcoholic extract of B.persica seed has ability to inhibit the proliferation of cancer cell lines as well as the induction of apoptosis in cancer cells, compared with using it with doxorubicin, although the extract did not have any synergy effect with doxorubicin at lower concentrations, it can be a substituted for this kind of drug with fewer side effects. هدف: در این تحقیق اثرات ضدسرطانی و آپوپتوزیسی عصاره هیدروالکلی بذر خارسنبل Blepharis persica بر روی سلولهای سرطانی سینه و پروستات و اثر همافزایی آن با دارو دوکسوروبیسین مورد مطالعه قرار گرفت. مواد و روشها: عصاره هیدروالکلی بذر با روش خیساندن و با اتانول 70درصد تهیه شد. 8 غلظت عصاره و 4 غلظت ترکیبی از دوکسوروبیسین (125و 5/62 نانوگرم بر میلیلیتر) با عصاره غلظتهای (315/0و 625/0 میلیگرم بر میلیلیتر) تهیه شد. سلول‫های سرطانی سینه (MCF-7)، پروستات (LNCaP) و سلولهای فیبروبلاست (SKM)کشت داده شدند. درصد زندهمانی رده‫های سلولی با تستMTT اندازهگیری و میزان آپوپتوزیس در ردههای سلولی از روش Annexin/PI سنجیده شد و بررسی بیان ژن BCL2 در مدت 24 و 48 ساعت با روش quantitative RT-PCR (RT-qPCR) Real-Timeصورت گرفت. نتایج: عصاره بهترتیب بر ردههای سلولی پروستات، پستان و فیبروبلاست بیشترین اثر بازدارندگی رشد را نشان داد. اثر ترکیبی دوکسوروبیسین با عصاره در هر سه رده سلولی با کنترل هیچگونه تفاوت معناداری نداشت. نتایج Annexin/PI نشانداد میزان آپوپتوزیس اولیه، تاخیری و نکروز در ردههای سلولی تیمار شده نسبت به کنترل افزایش داشته است. بیان ژنBCL2 در ردههای سلولی با تیمار غلظت 25/1 میلیگرم بر میلیلیتر عصاره گیاه در مدت 24 و 48 ساعت نسبت به ژن کنترل بتااکتین بهطور معنیداری کاهش یافته بود (01/0p <). نتیجهگیری: عصاره هیدروالکلی بذر خارسنبل توانایی کاهش تکثیر سلولهای سرطانی سینه و پروستات و القا آپوپتوزیس در سلولهای سرطانی را دارد و هرچند که در غلظت کم موجب افزایش اثرات ضد سرطانی دوکسوروبیسین نمیشود، ولی میتواند جایگزنی برای آن با عوارض جانبی کمتر باشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34388_9822beb9602ea7ea2f9791e1dc2faebc.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 The interaction effect of salinity stress and superabsorbent polymer on antioxidant enzyme activities of basil تاثیر برهم‫کنش تنش شوری و کاربرد پلیمرهای سوپرجاذب بر میزان پروتئین محلول و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانتی ریحان 222 237 34389 10.52547/JCT.9.3.222 FA سارا فرسرایی دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده کشاورزی، گروه علوم باغبانی، مشهد، ایران محمد مقدم دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده کشاورزی، گروه علوم باغبانی، مشهد، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: The aim of this study is to evaluate the interaction effect of salinity stress and superabsorbent polymers on physiological traits of basil. Material and methods: A pot experiment was conducted as factorial based on a completely randomized design with four levels of salinity (0, 40, 80 and 120 mM NaCl in irrigation water) and four levels of superabsorbent polymers included (control, Ackoasorb, Stockosorb and Terracottem). The measured traits were soluble protein, antioxidant enzyme activities, malondialdehyde content and essential oil production. Results: Antioxidant enzyme activities of catalase, guaiacol peroxidase, ascorbate peroxidase and polyphenol oxidase at first harvesting and high salinity (120 mM) under Ackoasorb, Terracottem, Terracottem and Ackoasorb usage decreased 52.68, 73.1, 68.07 and 75.35%, respectively, and also at second harvest at highest salinity level (80 mM) the activity of these enzymes under Ackoasorb, Terracottem, Ackoasorb, Terracottem and Terracottem decreased 37.6, 62.5, 46.38 43.06 and 38.47%, respectively. With increasing salinity the essential oil production decreased and Tracheotem superabsorbent increase it. At first harvesting, a significant positive correlation was observed between malondialdehyde with guaiacol peroxidase (r = 0.751) and at second harvesting ascorbate peroxidase with protein (r = - 0.753) had a significant negative correlations, moreover, significant positive correlations were found between superoxide dismutase with guaiacol peroxidase (r = 0.848), malondialdehyde with guaiacol peroxidase (r = 0.789) and malondialdehyde with ascorbate peroxidase (r = 0.743). Conclusion: The results showed that application of superabsorbents under salinity stress conditions could decrease the severity of this stress and thereby cause to decrease the antioxidant enzyme activities and malondialdehyde amount significantly, but increased the soluble protein and essential oil content. هدف: هدف از این مطالعه بررسی تاثیر برهم‫کنش تنش شوری و کاربرد پلیمرهای سوپرجاذب بر خصوصیات فیزیولوژیکی ریحان می‏باشد. مواد و روشها: آزمایشی گلدانی به‫صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با چهار سطح شوری آب آبیاری (صفر، 40، 80 و 120 میلی‏مولار کلرید سدیم) و پلیمرسوپرجاذب (عدم کاربرد، آکوازروب، تراکوتم و استاکوزورب) انجام شد. صفات مورد ارزیابی شامل پروتئین محلول، فعالیت آنزیم‏های آنتیاکسیدانتی، محتوای مالون‏دی‏آلدئید و تولید اسانس بودند. نتایج: فعالیت آنزیم‏های کاتالاز، گایاکول پراکسیداز، آسکوربات پراکسیداز و پلیفنل اکسیداز در چین اول برداشت و در شوری بالا (120میلی‏مولار) بهترتیب تحت کاربرد آکوازورب، تراکوتم، تراکوتم و آکوازورب 68/52، 10/73، 07/68 و 35/75 درصد کاهش یافت و در چین دوم برداشت نیز در بالاترین سطح شوری (80 میلیمولار) فعالیت این آنزیم‏ها بهترتیب تحت تاثیر کاربرد آکوازورب، تراکوتم، آکوازورب، تراکوتم و تراکوتم 6/37، 5/62، 38/46، 06/43 و 47/38 درصد نسبت به تیمار شاهد کاهش یافتند. با افزایش شوری میزان اسانس کاهش یافت و کاربرد سوپرجاذب تراکوتم موجب افزایش آن شد. در چین اول برداشت بین مالون‏دی‏آلدئید و گایاکول پراکسیداز همبستگی مثبت (751/0) مشاهده شد و در چین دوم آسکوربات پراکسیداز و پروتئین دارای همبستگی منفی (753/0-)، سوپراکسید دیسموتاز و گایاکول پراکسیداز (848/0)، مالوندی ‏آلدئید و گایاکول پراکسیداز (789/0) و مالون دی‏آلدئید و آسکوربات پراکسیداز (743/0) همبستگی مثبت داشتند. نتیجه‏گیری: نتایج نشان داد که کاربرد سوپرجاذب‏ها در شرایط تنش شوری توانست از شدت این تنش بکاهد و از این طریق سبب کاهش معنی‏دار فعالیت آنزیم‏های آنتی‏اکسیدانتی و میزان مالون‏دی آلدئید شود، ولی پروتئین محلول و تولید اسانس را افزایش داد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34389_786929ce1b2e187510aca9b04a0f7254.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Polycaprolactone/nano-graphene composite scaffolds for neural differentiation of dental pulp stem cells داربست کامپوزیتی پلی کاپرولاکتون/نانوگرافن به‫منظور تمایز عصبی سلول‌های بنیادی پالپ دندان‬‬‬‬‬ 238 249 34390 10.52547/JCT.9.3.238 FA زهرا خبره کاشانی دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی پزشکی مهدی ابراهیمیان حسین‌آبادی دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی پزشکی الهه مسائلی دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی پزشکی 0000-0003-4345-1090 محمدحسین نصراصفهانی پژوهشگاه رویان، پژوهشکده زیست فناوری جهاد دانشگاهی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، گروه زیست فناوری سلولی، اصفهان، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: In this research, design and fabrication of graphene reinforced nano-composite scaffolds for neural induction in dental pulp stem cells (DPSCs) has been considered. Material and methods: Polycaprolactone / nano-graphene composite scaffolds with 1%, 3% and 5% wt. graphene were firstly fabricated by the solvent casting method. Subsequently, hydrophilicity and electrical conductivity of the nano-composites were measured. According to the results of the mentioned physical experiments, the appropriate scaffold with the optimal ratio of nano-graphene was selected and cellular morphology, metabolic activity and neural differentiation potential of cultured DPSCs on it were evaluated by scanning electron microscopy (SEM), MTS assay and Immunofluorescent staining, respectively. Results: Conductivity results demonstrated that by adding graphene to pure polymer, the electrical conductivity of the composite considerably increased. The addition of 5% wt. nano-graphene to the polymer can also reduce contact angle amount from 99.89±2.86° to 64.03±3.36°. Finally, SEM and Immunofluorescence images with MAP2 marker illustrated that the cultured cells on the surface of optimum scaffold differentiated into neuron-like cells with neural morphology. Conclusion: The results of this study showed that conductive polycaprolactone containing 5% graphene nano-composite scaffolds have the appropriate potential for induction of neural differentiation and application in neural tissue engineering. هدف: در این پژوهش طراحی و ساخت داربستهای نانوکامپوزیتی تقویتشده با گرافن به‫منظور القای تمایز عصبی در سلول های بنیادی پالپ دندان مورد توجه قرار گرفت. مواد و روشها: ابتدا داربست‫های کامپوزیتی پلی کاپرولاکتون/ نانوگرافن با درصدهای وزنی 1، 3 و 5 درصد گرافن توسط روش ریخته‫گری حلال ساخته شدند. در ادامه میزان آبدوستی و هدایت الکتریکی نانوکامپوزیتها اندازه‫گیری شد. با استفاده از نتایج آزمون‫های فیزیکی ذکر شده، داربست مناسب با درصد بهینه نانوگرافن انتخاب شد و مورفولوژی، فعالیت متابولیکی و پتانسیل تمایز عصبی سلول‫های بنیادی پالپ دندان روی آن به‫ترتیب توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، آزمون MTS و رنگآمیزی ایمونوفلورسنت مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: نتایج آزمون هدایت سنجی نشان داد که با افزودن گرافن به پلی کاپرولاکتون، هدایت الکتریکی کامپوزیت به‫میزان قابل توجهی افزایش می‫یابد. همچنین افزودن 5 درصد وزنی نانوگرافن به پلیمر منجر به کاهش زاویه تماس از 86/2±89/99 به 36/3±03/64 درجه می‫شود. در نهایت تصاویر میکروسکوپ SEM و رنگآمیزی ایمونوفلورسنت با نشانگر MAP2 نشان دادند که سلولها روی سطح داربست بهینه به سلولهای شبه عصبی تمایز یافتهاند. نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان داد که داربست نانوکامپوزیتی پلیکاپرولاکتون/ 5 درصد گرافن از پتانسیل مناسبی جهت القای تمایز عصبی و کاربرد در مهندسی بافت عصب برخوردار است.

https://jct.araku.ac.ir/article_34390_befe326073e97f6b4335c72e186b7369.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Comparing the Effect of Homocysteinylated and Normal Forms of Substance P on the Proliferation of PC12 Cell-line in the Presence of Cysteine مقایسه تاثیر Substance P هموسیستئینه و طبیعی بر رشد سلول‌های PC12 در حضور سیستئین 250 260 34391 10.52547/JCT.9.3.250 FA سمیرا داودمنش دانشکده علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران محمد جعفر محمدیان دانشکده علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: In the present study, the effects of homocysteinylated and normal forms of substance P were investigated on the proliferation of PC12 cell-line in the presence of cysteine. Material and methods: Cells were cultured in an RPMI-Glutamax medium containing 10% FBS and metabolic activity was assessed in the presence of different concentrations of peptide and cysteine using the MTT assay. Afterward, the morphological changes were determined using phase-contrast microscopy. In order to evaluate the protective effect of homocysteinylated peptide against H2O2, cells were treated with 150 µg/ml H2O2 for 3 h, and their nitric oxide production was assessed using the Griess colorimetric assay. Results: findings showed that two forms of substance P, at selected concentrations, caused a significant increase in proliferation of PC12 cells and a decrease in the amount of NO production in response to H2O2 toxicity. At a concentration of 6-10 M, homocysteinylated and normal forms of substance P increased the rate of PC12 proliferation up to 78.65% and 38.55 % and decreased the levels of NO up to 36% and 14%, respectively. This indicates that homocysteinylated form of substance P is more potent ( than the normal form. The percentage of protection for homocysteinylated substance P was about 22% higher than the normal form. Conclusion: It seems that homocysteinylated substance P can increase the growth rate of cancer cells and promote the disease course through the reduction in NO production in pathological conditions. هدف: در این مطالعه تاثیر Substance Pهموسیستئینه در حضور سیستئین بر میزان رشد سلولهای سرطانی PC12 بررسی و نتایج با نوع طبیعی آن مقایسه شد. مواد و روشها: سلولها در محیط کشت RPMI-Glutamax حاوی FBS، 10 درصد کشت داده شدند و فعالیت متابولیکی آنها در حضور غلظتهای مختلف پپتید و سیستئین با استفاده از تست MTT ارزیابی شد. سپس تغییرات ریخت شناسی سلولها با استفاده از میکروسکوپ تمایز فازی مطالعه شد. به‫منظور بررسی تاثیر حفاظتی پپتید هموسیستئینه در برابر H2O2، سلولها به‫مدت 3 ساعت در حضور H2O2 با غلظت 150 میکروگرم بر میلی‫لیتر تیمار شد و میزان تولید نیتریک اکسید آن‫ها به‫روش رنگ سنجی گریس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: نتایج نشان میدهد که هر دو نوع Substance p، در همه غلظتهای انتخابی موجب افزایش رشد سلولها و کاهش میزان NO در برابر سمیت H2O2شده است. به‫ویژه در غلظت 6 تا 10 مولار میزان رشد در حضور پپتید هموسیستئینه و طبیعی به‫ترتیب 65/78 درصد و 55/38 درصد افزایش داشته است که نشان می‫دهد نوع هموسیستئینه 1/40 درصد بیشتر از نوع طبیعی منجر به افزایش رشد شده است و میزان NO به‫ترتیب 36 درصد و 14 درصد کاهش داشته است. بنابراین Substance P هموسیستئینه توانسته 22 درصد بیشتر از نوع طبیعی سلولهای سرطانی PC12 را در برابر سمیت پراکسید هیدروژن محافظت کند. نتیجه‫گیری:SP-H در شرایط پاتولوژیک میتواند از طریق کاهش تولید نیتریک اکسید باعث افزایش رشد سلولهای سرطانی شده و روند پیشرفت بیماری را تسریع بخشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34391_1a12488a1e9d664c3dc0832ee94b67c5.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Development of single blastomeres isolated from mouse 2-cell and 4-cell embryo into blastocysts for the isolation and production of embryonic stem cells without using feeder cells تکوین بلاستومرهای منفرد جداشده از جنین‌های 2 سلولی و 4 سلولی موش به بلاستوسیست‌ جهت استخراج و تولید سلول‌های بنیادی جنینی بدون استفاده از سلول‌های تغذیه کننده 261 278 34407 10.52547/JCT.9.3.261 FA فرشید یکانی - دانشگاه خوارزمی، دانشکده علوم زیستی، گروه علوم جانوری، تهران، ایران مهناز آذرنیا دانشگاه خوارزمی، دانشکده علوم زیستی، گروه علوم جانوری، تهران، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: The main goal of this study is to determine optimum conditions for mouse 2-celled and 4-celled single blastomeres for high-qualified development into a blastocyst and the production of embryonic stem cells (ESCs) from these blastocysts without the presence of feeder cells. Material and methods: At first step, 2 and 4-celled embryos were collected from oviducts. Blastomeres were isolated and cultured in 1 and 5µl of medium in the conditions single, group and with intact embryos. Then, the resultant blastocysts were cultured on gelatin-coated dishes for ESCs production. The expression of specific markers for both blastocysts and ESCs were analyzed with immunocytochemistry and PCR. Results: The results revealed that the volume 1µl was better than 5µl and co-culture with embryos and group culture significantly better supported blastocyst development than single culture. Based on Oct4 expression in the ICM of blastocysts, cell count was performed and also showed significant increase in blastocyst quality. We also demonstrated that 4-celled blastomeres not only have heterogeneity in the potential of development among them, but also have lower potential than 2-celled blastomeres. Finally, it was also shown that, single culture derived-blastocysts could generate embryonic stem cells in the specific medium and these cells showed the differentiation potential into different cells. Conclusion: The method of the present study for the evaluation of single blastomeres developmental potential and the production of ESCs can be used for other species. The production of ESCs without feeder cells in human is an important and big challenge. هدف: تعیین شرایط بهینه که در آن بلاستومرهای جنینهای 2 و 4 سلولی موش با کیفیت بالایی به بلاستوسیت تکوین پیدا کنند و تولید سلولهای بنیادی جنینی(ESC) از این بلاستوسیستها بدون حضور سلولهای تغذیه کننده. مواد و روشها: ابتدا جنینهای 2 و 4سلولی از اویداکت موشهای NMRI جمع آوری شدند. بلاستومرها جدا شده و در سه وضعیت منفرد، گروهی و همکشتی با جنین در محیط کشت با حجم 1و5 میکرولیترکشت شدند. سپس بلاستوسیستهای حاصل، بر روی ظروف کشت پوشیده شده با ژلاتین کشت شدند تا به سلولهای ES تبدیل شوند. بیان نشان‫گرهای اختصاصی برای بلاستوسیستها و سلولهای ES مشتق شده به‫روش ایمونوسیتوشیمی و PCR بررسی شد. نتایج: ثابت شد که حجم 1 میکرولیتر بهتر از 5 میکرولیتر عمل کرد و در حالت همکشتی با جنین و کشت گروهی، در مقایسه با کشت منفرد نتیجه بهتری حاصل شد و درصد بلاستوسیستهای حاصل به‫طور معنی‫داری بالا بود. ارزیابی بیان Oct4 که در ناحیه ICM (توده سلولی داخلی) بلاستوسیست بیان میشود و شمارش سلول، ثابت کرد که کمیت و کیفیت با هم افزایش مییابد. همچنین مشخص شد که پتانسیل بلاستومرهای 4 سلولی نسبت به 2 سلولی پایین میباشد. بلاستوسیستهای مشتق از کشت منفرد بلاستومرها توانستند در محیط اختصاصی، تبدیل به سلولهای ES شوند و این سلولها توانایی تمایز به سلولهای مختلف را هم نشان دادند. نتیجهگیری: روش مطالعه حاضر برای بررسی پتانسیل تکوینی بلاستومرها و تولید سلولهای ES میتواند برای سایر گونهها کاربرد داشته باشد. تولید سلولهای ES بدون سلولهای تغذیه کننده، در مورد انسان موضوع بسیار پراهمیت و پر چالشی میباشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34407_ee79d5e1b7c2b698105bc5811e6a3eb5.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 Study of the preventive and therapeutic effects of astaxanthin carotinoids on Multiple Sclerosis (MS) Disease in C57BL/6 Mice مطالعه اثرات پیشگیرانه و درمانی کاروتنوئید آستاگزانتین بر روی بیماری Multiple Sclerosis در موش‌های مدل C57BL/6 279 291 34408 10.52547/JCT.9.3.279 FA سایه بیداران دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم وتحقیقات تهران، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، تهران، ایران پریچهره یغمایی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم وتحقیقات تهران، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، تهران، ایران 0000-0001-5899-6777 علیرضا احمدی دانشگاه الزهرا، پژوهشکده زنان، گروه بیومدیکال، تهران، ایران 0000-0002-5455-1815 آزاده ابراهیم حبیبی دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، گروه مدل‌سازی مولکولی، تهران، ایران 0000-0002-8993-4859 محمد حسین صنعتی پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، دپارتمان ژنتیک پزشکی، تهران، ایران Journal Article 2019 02 25 Aim: In the present study, we examined the possibility of astaxanthin usage in the MS model of mice, experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE). Material and methods: EAE disease was induced using MOG35-55 peptide and complete Freund adjuvant (CFU) in female C57BL/6 mice. Mice were divided into control, patient group (MS model, EAE), and prevention group, the group received astaxanthin for 21days before immunization, and astaxanthin treatment was initiated when mice showed the first symptoms of EAE. Each group consisted of 8 mice. The consumption of Astraxanthin was continued for 35 days, and each mouse received astaxanthin about 0.4% of the weight of used pellet (about 400 mg). Cell proliferation was measured by MTT, IL1β, but IL6 levels (proinflammatory cytokines) were measured by ELISA. In addition, the spinal cord tissues were also taken for immunohistopathological evaluations. Results: Based on the results, the use of astaxanthin produced appropriate clinical and pathological outcomes, lead to decrement of IL1β, and IL6 proinflammatory cytokines (p < 0.0001) production. Immunohistopathologic studies also showed a decrease in leukocyte infiltration in the spinal cord of experimental groups. Conclusion: Overall, this drug approach can be considered as a useful strategy in the prevention and treatment of multiple sclerosis. هدف: در مطالعه حاضر به بررسی امکان مفید بودن آستاگزانتین در مدل موشی بیماری MS، آنسفالومیلیت تجربی خود ایمن (EAE) پرداخته شده است. مواد و روشها: بیماری EAE با استفاده از پپتید MOG35-55 و ادجوانت کامل فروند (CFU) در موشهای ماده C57BL/6 القا شد. موشها در گروه کنترل نرمال، گروه بیمار، گروه پیشگیری دریافت کننده آستاگزانتین 21 روز قبل از القا بیماری و گروه درمانی که پس از ایمونیزاسیون و با شروع علائم بیماری، آستاگزانتین را دریافت کردند، قرار گرفتند. هر گروه شامل 8 راس موش بود. مصرف آستاگزانتین تا 35 روز پس از ایمونیزاسیون ادامه یافت و هر روز به‫مقدار 4/0 درصد وزن پلت مورد مصرف (حدود 400 میلیگرم) آستاگزانتین مصرف می‫شد. سپس میزان تکثیر سلولی به‫وسیله آزمون MTT، میزان تولید اینترلوکین 6 و اینترلوکین یک بتا سرم خونی به وسیله ELISA سنجیده شد. علاوه بر این بافت های نخاع نیز به‫منظور ارزیابیهای ایمونوهیستوپاتولوژی مطالعه شدند. نتایج: بر اساس نتایج به‫دست آمده مصرف آستاگزانتین منجر به بروز پیامدهای بالینی و آسیب شناختی مناسبی شده به‫طوریکه منجر به کاهش تولید سایتوکاینهای پیش التهابی IL1β ، IL6 شد (0001/0 (p <مطالعات ایمونوهیستوپاتولوژی نیز کاهش ارتشاح لکوسیتها را در بافت نخاع گروههای تجربی نشان دادند. نتیجهگیری: در مجموع ممکن است که این ره‫یافت دارویی به‫عنوان یک استراتژی سودمند در پیشگیری و درمان بیماری مالتیپل اسکلروز مطرح شد.

https://jct.araku.ac.ir/article_34408_8f8f63800cdf54a776ba9c14b2059ec0.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 9 3 2018 09 23 The synthesis of albumin nanocarriers conjugated with a GSK3β inhibitor to investigate its effect on survival of breast cancer cell line MCF-7 ساخت نانوذرات آلبومین بارگذاری ‌شده با مهارکننده GSK3β و بررسی اثر آن بر زیستایی سل‌لاین سرطان سینه MCF-7 292 309 34409 10.52547/JCT.9.3.292 FA معصومه محمدیان نامقی پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، پژوهشکده زیست فناوری پزشکی، گروه پزشکی ملکولی آزیتاپروانه تفرشی پروانه تفرشی پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، پژوهشکده زیست فناوری پزشکی، گروه پزشکی ملکولی شاه صنم عباسی پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، پژوهشکده زیست فناوری پزشکی، گروه سلول های بنیادی Journal Article 2019 02 25 Aim: 7-bromoindirubin-3'-oxime (7-BIO) is a well-known glycogen synthase kinase-3β (GSK3β) inhibitor with anticancer effects on different cancer cell lines. However, due to its low water solubility, absorption and high gastrointestinal toxicity, it has been inapplicable in clinics so far. In the present study, bovine serum albumin nanoparticles (BSA NPs) were prepared as drug carriers. Material and methods: to be conjugated with 7-BIO to increase the effectiveness and reduce the toxicity. The nanoparticles were synthesized and conjugated with 7-BIO and their sizes were analysed by using scanning electron microscopy. Also, the viability and apoptosis in the cells treated with 7-BIO conjugated nanoparticles were examined by MTT assay and acridine orange/ethidium bromide staining (AO/EB), respectively. The significance of the data variation was evaluated by using ANOVA test. Results: 10 mg/ml albumin led to spherical nanoparticles (NPs) of 89.42±7 nm in diameter with mono dispersity. MTT assay showed that 7Bio-loaded BSA NPs had a higher toxic effect on MCF-7 cell line compared to the free 7-BIO. Also, AO/EB staining showed that the apoptosis was induced by 7-BIO treatments. 7-BIO is known to specifically inhibit GSK3β phosphorylate GSK3β, which was also evident in our treated breast cancer cell line MCF-7 both with free and loaded BSA NPs 7Bio. Conclusion: The albumin nanoparticles conjugated with the GSK3 inhibitor effectively decreased the viability of the proliferating breast cancer cell line MCF-7, pointing at its possible clinical impact in future. هدف: در این مطالعه به سنتز نانوذرات آلبومینی به‏عنوان حامل7-بروموایندیروبین 3 مونوگزیم (7-BIO) که یک مهارکنندهی قوی آنزیم گلیکوژن سنتاز کیناز (GSK-3β) و دارای اثرات ضدتوموری است و به‏دلیل حلالیت و جذب پایین و سمت گوارشی، امکان استفاده بالینی با محدودیت رو به‫رو خواهد بود، مبادرت شد. مواد و روش‫ها: با استفاده از غلظت‫های اولیه‫ی متفاوت آلبومین سنتز نانوذراتی انجام و اندازه آن‫ها با میکروسکوپ الکترونی آزمون شد. پس از کونژوگاسیون ذرات با 7-BIO و تیمار سلول‫های سرطانی، زیستایی و وجود آپوپتوزیس سلولی با استفاده از آزمون MTT و آکریدین اورنج و اتیدیوم بروماید سنجش شدند. اثر بخشی و فعالیت 7-BIO نیز با بررسی میزان فسفریلاسیون GSK-3β به‏روش وسترن بلاتینگ آنالیز شد. نتایج آزمایش توسط آنالیز آماری One-Way ANOVA مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: آزمون سنتز نانوذرات نشان داد که برای سنتز نانوذرات نشان داد که در غلظت اولیه 10 میلیگرم در میلیلیتر آلبومین، نانوذراتی هموژن با قطر 7±42/89 نانومتر به‏دست میآیند. آزمون MTT نشان داد که نانوذرات بارگذاری شده با 7-BIO اثر سمیت بیشتری بر سلولهای رده سرطانی MCF-7 در مقایسه با 7-BIO آزاد اعمال کرده‏اند. رنگآمیزی آکریدین اورنج و اتیدیوم بروماید سلولهای تیمار شده با 7-BIO نیز حاکی از القای آپوپتوزیس بود. همچنین 7-BIO افزایش قابل رویتی در میزان فرم فسفریله GSK-3β در سلولهای سرطان سینه ایجاد می‏کند. نتیجهگیری: به‏این‏ترتیب نانوذرات آلبومین کونژوگه‌شده با مهارکننده GSK3β زیستایی سل‌لاین سرطان سینه MCF-7 را به‏طور قابل ملاحظه‏ای کاهش می‏دهند که می‏توانند به‏عنوان یک راه‫کار درمانی در آینده مورد آزمون قرار گیرند.

https://jct.araku.ac.ir/article_34409_721d2344f7d2bfbe7a90c257f8d961df.pdf