دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Expression of Dopaminergic Transcription Factor Nurr1 in Human Cells Via Recombinant Lentiviruses بیان فاکتور رونویسی دوپامینرژیکی Nurr1 در سلول‏های انسانی به‏وسیله لنتی ویروس‏های نوترکیب 1 7 19889 10.52547/JCT.7.1.1 FA موسی گردانه دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، واحد آیت اله آملی، گروه زیست شناسی، آمل، ایران عباس رحیمی شم آبادی دانشجوی کارشناسی ارشد زیست شناسی سلولی- مولکولی، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری عمران اسماعیل زاده کارشناس ارشد ژنتیک، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of this study was to generate recombinant lentiviruses carrying Nurr1 to express it in human cells. Material and methods: The IRES-EGFP fragment was isolated from the pIRES2-EGFP vector using restriction enzymes BglII/NotI and made blunt-ended using Klenow. The transfer vector PNL-EGFP/CMV/WPREdU3 was digested with NheI/XhoI and made blunt-ended. Finally, the isolated IRES-EGFP fragment was inserted into this lentivirus vector to generate lentivirus construct (I). The human Nurr1 gene was then isolated from the PCMX-NOT vector using BamHI and XhoI and inserted into construct (I) pre-digested with BamHI and SalI. At this step lentivirus construct (II) as our final transfer construct was generated. In order to generate recombinant lentiviruses, we then transfected the HEK-293T cell line with transfer vector plus packaging and envelope vectors. Cell medium full of virus particles was collected and passed through Amicon filters to produce a concentrated virus stock. The stock was ultimately used for transduction of fresh HEK-293T cells. EGFP expression was shown under fluorescent microscope and Nurr1 expression was analyzed using RT-PCR. Results: Enzymatic tests confirmed the correct cloning of the hNurr1gene into the lentivirus backbone. Observation by fluorescent microscopy showed EGFP expression post-transfection and post-transduction. RT-PCR demonstrated Nurr1 expression at both stages. Conclusion: In this study, lentiviruses carrying the human Nurr1 gene were produced and used for transduction of human cell line HEK-293T. The transduced cells successfully expressed the Nurr1 gene. هدف: هدف این تحقیق تولید لنتی ویروس‏های حامل ژن Nurr1 و بیان در سلول‏های انسانی می‏باشد. مواد و روش‏ها: قطعه ژنی IRES-EGFP با آنزیم‏های Bgl ll/Not1 از ناقل pIRES2-EGFP جدا و با Klenow کور (Blunt) گردید. ناقل لنتی ویروسی pNL-EGFP/CMV/WPREdU3 با آنزیم‏های Nhe1/ Xho1 برش و دو سر آن کور شد. قطعه ژنی ایزوله شده به این ناقل منتقل شد تا سازه لنتی ویروسی (I) به‏وجود آید. سپس ژن Nurr1 با آنزیم‏های Xho1 و BamH1 از ناقل PCMX-NOT بریده و درون پلاسمید (I) خطی شده باSal1 و BamH1 منتقل شد تا سازه نهایی لنتی ویروسی (II) تولید گردد. برای تولید لنتی ویروس‏های نوترکیب، رده سلول انسانی HEK-293T را با این پلاسمید نهایی، به‏همراه پلاسمیدهای غشایی و بسته بندی لنتی ویروس ترانسفکت شد. محیط این سلول‏ها که مملو از ذرات ویروسی شده بود جمع آوری و از ستون آمیکون عبور داده شد تا ذخیره غلیظ ویروس به‏دست آید. این ذخیره برای آلوده سازی سلول‏های هدف استفاده شد. بیان EGFP در زیر میکروسکوپ به اثبات رسید و بیان ژن Nurr1 با RT-PCR سنجیده شد. نتایج: درستی مراحل کلونینگ با آنزیم‏های مربوطه اثبات شد. با میکروسکوپ فلورسنس بیان Enhanced Green Fluorescent Protein (EGFP) در هر دو مرحله ترانسفکشن و ترانسدوکشن ثابت گردید. تکنیک RT-PCR بیان Nurr1 را در هردو مرحله به اثبات رسانید. نتیجه گیری: لنتی ویروس‏های ناقل ژن انسانی Nurr1 تولید شده و به‏دنبال آلوده سازی سلول‏های انسانی HEK-293T با ویروس‏های مزبور، سلولهای فوق ژن Nurr1 را به‏طور موفقیت آمیز بیان کردند.

https://jct.araku.ac.ir/article_19889_bee97a6edf4a7793afcdbb8d30ee67c9.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Study of hypoglycemic effect of Tragopogon graminifolius L. hydroalcoholic leaf's extract in normal and diabetic male rats بررسی اثر هیپوگلیسمیک عصاره‌ی هیدروالکلی برگ گیاه شنگ در موش‌های صحرایی نر سالم و دیابتی 9 17 19890 10.52547/JCT.7.1.9 FA دنیا ضیافت دوست عابد کارشناس ارشد فیزیولوژی، ، دانشگاه آزاد سلامی واحد همدان، دانشکده علوم پایه، همدان، ایران ناصر میرازی دانشگاه بوعلی سینا، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، همدان، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of this study was to evaluate the anti-diabetic effects of Tragopogon graminifolius hydroethanolic leaf's extract (TGE) on blood glucose and insulin level in diabetes male rats. Material and methods: In this experimental study 42 Wistar male rats were randomly divided in 6 groups: control, diabetic (streptozotocin60 mg/kg, i.p), experimental diabetic groups (treatment with TGE , 200, 400 and 800 mg/kg, i.p) and diabetic treatment with metformin (500mg/kg, gavaged) for 10 days. The blood glucose was examined daily by glucometer. At the end of examination blood samples and pancreatic tissue were collected for insulin evaluation and histological study. All data are expressed as mean±SEM and statistical significance was considered at p Results: Treatment with the 800 mg/kg TGE decreased significantly blood glucose in diabetic rats compared with control group (p < 0.05). In addition, administration of 400 and 800 mg/kg of TGE could significantly decreased plasma glucose levels compared with metformin group. The insulin blood levels increased significantly in treated groups compared with diabetic group (p < 0.05). Conclusion: The TGE has flavonoid and phenolic compositions and its prescription might be decrease blood glucose and increase blood insulin levels in diabetic rats. هدف: هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر ضد دیابتی عصاره هیدروالکلی برگ گیاه شنگ و سطح سرمی انسولین در موش‏های صحرایی نر سالم و دیابتیک می‏باشد. مواد و روش‏ها: در این مطالعه تجربی از 42 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار استفاده شد. حیوانات به‏طور تصادفی به شش گروه 7 تایی شامل: کنترل، دیابتی (60 میلی‏گرم بر کیلوگرم وزن بدن استرپتوزوتوسین داخل صفاقی)، گروه‌های تجربی دیابتی (تحت درمان با عصاره شنگ با دوز 200، 400 و 800 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) و دیابتی تیمار شده با داروی متفورمین (500 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) تقسیم شدند. درمان به‏مدت10 روز انجام شد. قند خون به‏طور روزانه اندازه‏گیری شد. در پایان آزمایش نمونه خون جهت اندازه‏گیری انسولین و نمونه بافت پانکراس جهت بررسی‏های بافت شناسی تهیه شد. داده‏های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه وتحلیل شدند. نتایج: تیمار موش‏های دیابتی با استفاده از دوز800 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره شنگ نسبت به گروه کنترل به‏طور معنی‏داری (05/0(p < سبب کاهش سطح گلوکز پلاسما شد. همچنین استفاده از دوزهای 400 و 800 میلی‏گرم بر کیلوگرم عصاره توانست به‏طور معنی‏داری سبب کاهش گلوکز پلاسما نسبت به گروه دریافت کننده متفورمین شود (05/0 p <و 01/0(p نتیجه گیری: تجویز عصاره هیدروالکلی برگ گیاه شنگ احتمالا به‏دلیل دارا بودن ترکیبات فلاونوئیدی و فنولی، قادر است سبب کاهش گلوکز و افزایش انسولین خون در حیوانات دیابتی شود.

https://jct.araku.ac.ir/article_19890_c520b0922edc458374f8da29a8e52ee3.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Developmental and biochemical responses of Phaseolus vulgaris L. to Aluminum oxide nano-particles treatment پاسخ‌های فیزیولوژیک و بیوشیمیایی گیاه لوبیا (Phaseolus vulgaris L.) به تیمار با نانو ذرات‌ اکسید آلومینیوم 19 32 19891 10.52547/JCT.7.1.19 FA عبدالکریم چهرگانی راد دانشکده علوم، دانشگاه بوعلی سینا، گروه زیست شناسی، همدان، ایران فریبا محسن زاده دانشکده علوم، دانشگاه بوعلی سینا، گروه زیست شناسی، همدان، ایران سمانه معتبرنیا دانشکده علوم، دانشگاه بوعلی سینا، گروه زیست شناسی، همدان، ایران زهره شیرخانی دانشکده علوم، دانشگاه بوعلی سینا، گروه زیست شناسی، همدان، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of this study was to investigate the effect of different concentrations of Aluminum oxide nano-particles on seed germination, root length, and the amounts of photosynthetic pigments, total protein content, and changes in activity of some antioxidant enzymes and carbohydrates content in Phaseolus vulgaris. Material and methods: Experiment was performed under greenhouse conditions and completely randomized designed with four replications. Plants were exposed to different concentrations (0.01, 0.5 and 1 g/L) of nano-Aluminum oxide and the physiological and biochemical characteristics of treated plants were compared with control ones. Results: The results showed that treatment by Aluminium oxide nano-particles had a positive impact on the seed germination, root length, total chlorophyll and chlorophyll b content and also sugar content. Decrease in the content of chlorophyll a, protein and catalase activity was observed in the treated plants in comparison to control. Aluminium oxide nano-particle didn’t have a significant effect on seed germination speed and peroxidase activity. Conclusion: Based on the results of this study, nano-particles are able to have a positive effect on some developmental and physiological characteristics of Phaseolus vulgaris L. This indicated that applied nano-particles are not toxic in the used concentrations. Decreasing in characteristics (chlorophyll a, total protein and catalase activity) was observed that could be related to plant resistance. هدف: هدف از این پژوهش اثرات نانو ذرات اکسید آلومینیوم بر روی جوانه‌زنی، رشد ریشه، مقدار رنگیزه‌های فتوسنتزی، محتوای پروتئین کل، فعالیت برخی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانتی و محتوای کربوهیدرات‌ گیاه لوبیا (Phaseolus vulgaris) می‏باشد. مواد و روش‌ها: آزمایش در شرایط کشت گلخانه، به‌صورت کاملا تصادفی با 4 تکرار طراحی شد. گیاهان در معرض غلظت‌های مختلف (01/0، 5/0 و 1 ) گرم بر لیتر نانو ‌اکسید آلومنیوم‌ قرارگرفتند و ویژگی‏های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی گیاهان تحت تیمار با گیاهان شاهد مقایسه شد . نتایج: بر اساس نتایج به‌دست آمده تیمار با نانو ‌اکسید‌ آلومینیوم اثر مثبتی بر درصد جوانه‌زنی، طول ریشه، محتوای کلروفیل b و کل، محتوای قندهای محلول و نامحلول داشت. کاهش در محتوای کلروفیل a، محتوای پروتئین کل و فعالیت آنزیم کاتالاز در نمونه‌های تحت تیمارها در مقایسه با شاهد مشاهده شد. اثر نانو ‌اکسید ‌آلومینیوم بر سرعت جوانه‌زنی بذر و فعالیت آنزیم پراکسیداز معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج بررسی حاضر تیمار با نانو ذرات ‌اکسید ‌آلومینیوم بر بیشتر ویژگی‏های تکوینی و فیزیولوژیک در لوبیا اثر مثبت را نشان داد که بیانگر فقدان اثر مسمومیت نانو ذره مورد مطالعه در غلظت‏های به‏کار رفته است. در مورد برخی از ویژگی‏ها (محتوای کلروفیل a، محتوای پروتئین کل و فعالیت آنزیم کاتالاز) اثر کاهشی مشاهده شد که می‏تواند مربوط به مکانیسم‏های مقاومت در گیاه مورد مطالعه باشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_19891_e5f3045e4478665d73a7f8a89ef4782e.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 The effect of vitrification on maturation and ultrastructure of in-vitro matured human oocytes اثر انجماد شیشه ای روی میزان بلوغ و فراساختار اووسیت‏های بالغ شده انسانی در محیط آزمایشگاه 33 44 19892 10.52547/JCT.7.1.33 FA عباس شاهدی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، دانشکده پزشکی، گروه آناتومی و بیولوژی سلولی، یزد، ایران احمد حسینی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، مرکز تحقیقات بیولوژی سلولی، تهران، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of this study was to describe the possible effects of vitrification on maturation rate and ultrastructural morphology of in-vitro matured human oocytes. Material and Methods: A total of 292 immature Germinal Vesicle (GV) and Metaphase I (MI) oocytes obtained from infertile patients were allocated into two groups: (i) GV oocytes (n=145), (ii) MI oocytes (n=147) . Oocytes were first vitrified and then matured in-vitro. Supernumerary fresh in-vivo matured oocytes (n=10) were used as control. in-vitro maturation media was Ham’s F10 supplemented with FSH+LH and human follicular fluid. After 36h of incubation, the oocytes were investigated for nuclear maturation and ultrastructural changes . Results: The rate of survival and degeneration was significantly higher in Metaphase I than GV group. But, Oocyte maturation rates were not significant between groups (p < 0.06). In addition, the rate of oocyte arrest was significantly higher in MI oocytes in comparisson with GV oocytes. Ultrastructurally; a drastic reduction was observed in amount of cortical granules at the cortex of vitrified-warmed GV and MI oocytes , In addition, Transmission Electron Microscopy (TEM) revealed vacuoles and small mitochondria-Smooth Endoplasmic Reticulum aggregates in the ooplasm of oocytes. conclusion: Freeze/thawing procedures are associated with ultrastructural alterations in specific oocyte microdomains, presumably related to the reduced competence of cryopreserved oocytes to maturation. هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی احتمالی اثرات انجماد شیشه‏ای روی میزان بلوغ و فراساختار اووسیتهای بالغ شده انسانی در محیط آزمایشگاه است. مواد و روش‏ها : در این مطالعه از 292 تخمک نابالغ مرحله وزیکول زاینده و متافاز I به‏دست آمده از بیماران نابارور استفاده شد. تخمک‏ها به دو گروه تقسیم شدند: 1- تخمک‏های نابالغ مرحله وزیکول زاینده (تعداد=145) 2- تخمک‏های نابالغ مرحله متافازI (تعداد=147). تخمک‏ها ابتدا منجمد شده و سپس ذوب و بالغ شدند. به‏علاوه از 10 عدد تخمک بالغ شده به‏صورت In vivoبه‏عنوان کنترل استفاده شد. محیط بلوغ شامل Ham’s F10 به همراه FSH و LH و مایع فولیکولی بود. بعد از 36 ساعت تخمک‏ها از لحاظ بلوغ و فراساختار مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج : میزان زنده ماندن و دژنراسیون تخمک‏ها در گروه متافاز I نسبت به گروه وزیکول زاینده کاهش معنی‏داری داشت. اما میزان بلوغ تخمک‏ها بین دو گروه تفات معنی‏داری نداشت (06/0p <). به‏علاوه میزان توقف بلوغ تخمک‏ها بین دو گروه به‏طور معنی‏داری بالاتر بود. از نظر فراساختاری تعداد گرانول‏های قشری در هر دو گروه به‏طور قابل ملاحظه ای کاهش یافت. همچنین واکوئل و تجمعات کوچکی از میتوکندری و شبکه اندوپلاسمیک صاف درون سیتوپلاسم اووسیت‏ها دیده شد. نتیجه گیری : فرآیندهای انجماد و ذوب منجر به تغییرات فراساختاری در نواحی خاصی از اووسیت می‏شوند و احتمالا کاهش توانایی بلوغ اووسیت‏های منجمد شده می‏تواند مربوط به این تغییرات باشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_19892_b54610023aec2ff8ce90f49fd969249b.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Evaluation of anti-proliferative activity of a semi-synthetic derivative of artemisinin- artesunate in MCF-7 human breast cancer cell line بررسی فعالیت‌ ضد تکثیری مشتق نیمه سنتزی آرتمیزینین- آرتسونات - بر روی رده سلول سرطان سینه انسانی MCF-7 45 57 19893 10.52547/JCT.7.1.45 FA لیلا جمالزاده دانشگاه گیلان، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، رشت، ایران حسین غفوری دانشگاه گیلان، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، رشت، ایران 0000-0003-2245-0697 ریحانه سریری دانشگاه گیلان، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، رشت، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: The present study aims to investigate if artesunate exerts its anti-proliferative activity by increasing antioxidant enzymes activity in MCF-7 human breast cancer cell line. Determining the oxidant effect of artesunate may elucidate a possible alternative mechanism for its cytotoxicity. Material and methods: For evaluating cytotoxic activity of artesunate, MCF-7 cells were treated with different concentrations (0, 1, 5, 10, 25, 50, 75, 100 and 200 μg/ml) of artesunate and subjected to MTT assay after 24 hours. Also, the enzymatic activities of superoxide dismutase (SOD), and peroxidase (POD) were measured in MCF-7 cells treated with selected doses of artesunate (0, 10, 25, 50 and 100 μg/ml) after 24h. In addition, the cell culture supernatants were used to assess the amount of nitric oxide (NO) production using the Griess method. Results: Artesunate inhibited the growth of MCF-7 cells, dose-dependently and also significantly increased the activity of antioxidant enzymes: superoxide dismutase (SOD), and peroxidase (POD). Furthermore, it suppressed NO production, dose-dependently. Conclusion: To conclude, it seems that artesunate exert its cytotoxic activity by increasing the activity of antioxidant enzymes and through inhibition of NO production in MCF-7 cells. The increased activities of antioxidant enzymes in the treated cells could alter the antioxidant defense system, potentially contributing towards the anti-proliferative effect. هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی این‏ است که آیا آرتسونات فعالیت‌ ضدتکثیری خود را با افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی ‌اکسیدانتی در رده سلولی سرطان سینه انسانیMCF-7 اعمال می‌کند. تعیین اثر اکسیدانتی آرتسونات می‌تواند مکانیسم احتمالی جایگزین برای سمیت سلولی آن را شرح دهد. مواد و روش‌ها: به‌منظور بررسی فعالیت سمیت سلولی آرتسونات، سلول‌های MCF-7 با غلظت‌های مختلف آرتسونات (0، 5، 10، 25، 50، 75، 100 و 200 میکروگرم بر میلی‌لیتر) تیمار شده و 24 ساعت بعد مورد سنجش MTT قرار گرفتند. همچنین فعالیت‌ آنزیم‌های سوپراکسید‌ دیسموتاز و پراکسیداز در سلول‌های تیمارشده با دوزهای انتخابی آرتسونات (10، 25، 50 و 100 میکروگرم بر میلی‌لیتر) پس از 24 ساعت سنجیده شد. به‌علاوه از مایع رویی برای ارزیابی میزان تولید نیتریک اکساید با استفاده از متد گریس استفاده شد. نتایج: آرتسونات به‏‌صورت وابسته به دوز باعث مهار رشد سلول‌های MCF-7 شد و نیز فعالیت‌ آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانتی سوپر اکسید دیسموتاز و پراکسیداز را به‌طور ‌معنی‏داری افزایش داد. همچنین آرتسونات تولید نیتریک‌اکساید را به‏صورت وابسته به دوز مهار نمود. نتیجه گیری: نتایج نشان می‏دهد، آرتسونات اثر سمیت سلولی خود را از طریق افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی ‌اکسیدانتی و نیز با مهار تولید نیتریک ‌اکساید در سلول‌هایMCF-7 اعمال می‌نماید. افزایش فعالیت‌ آنزیم‌های آنتی اکسیدانتی در سلول‌های تیمار شده با آرتسونات، احتمالا سیستم دفاع آنتی ‌اکسیدانتی را تغییر داده و موجب اثر ضدتکثیری شده است.

https://jct.araku.ac.ir/article_19893_1900e9bb348985c31e898d3e285e1840.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Study of the Repair of Bone Defect using Chitosan - Gelatin Membrane and Bone Marrow Stromal Cells in Male Albino Wistar Adult Rat بررسی ترمیم نقص جزئی استخوان ران با استفاده از غشاء ژلاتین- کیتوسان و سلول های بنیادی مغز استخوان در موش صحرایی نر بالغ نژاد Albino Wistar (ارزیابی هیستومورفومتریک وایمونوهیستوشیمی) 59 69 19894 10.52547/JCT.7.1.59 FA آسا اجودانی دانشجوی گروه زیست شناسی تکوینی جانوری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، دانشکده علوم زیستی، تهران، ایران مهر انگیز صدوقی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، دانشکده علوم زیستی، گروه زیست شناسی، تهران، ایران سید همایون صدرایی دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه علوم تشریح، تهران، ایران غلامرضا کاکا دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، تهران، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: This study aimed to evaluate the histomorphometric and immunohistochemical parameters of the repair of femoral bone defect using bone marrow stromal cells on gelatin – chitosan membrane in adult Albino Wistar rats. Materials and Methods: In this experimental study, sixty male Albino wistar adult rats were equally divided into five groups as follows: Control group that received no treatment after bone defect. Sham group that after bone defect, the culture medium was injected locally at the site of defect. Gelatin-chitosan group that membrane was used into bone defect. Cell group that nonautolog BMSCs were injected locally into defect .Cell-GC group that cell transplantation with chitosan - gelatin membrane were used into the bone defect. Results: The mean area of trabeculae in groups of membranes and cells significantly increased when compared to the control group.The mean number of osteocytes and cells in the bone defect in cell group significantly increased when compared to the control group.No significant difference were found in chitosan - gelatin and sham groups compared to control group but the mean number of osteocytes significantly decreased in BMSCs with gelatin-chitosan scaffold group compared to control group (p < 0.001) Conclusion: BMSC transplantation and gelatin-chitosan scaffold are effective in repair of bone defect. However, the use of BMSCs with gelatin-chitosan scaffold is not effective in repair of femoral bone defect. هدف: این تحقیق به بررسی هیستومورفومتریک و ایمونوهیستوشیمی ترمیم نقص جزئی استخوان ران توسط سلول‏های BMSCs و غشای ژلاتین- کیتوسان در موش صحرایی بالغ نژاد آلبینو - ویستار پرداخته است. مواد و روش‏ها: در این بررسی تجربی60 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد آلبینو- ویستار به‏طور تصادفی در پنج گروه مساوی قرار گرفتند: گروه شاهد که بعد از ایجاد نقص هیچ درمانی دریافت نکردند، گروه شم که بعد از ایجاد نقص محیط کشت به‏صورت موضعی در محل تزریق شد، گروه ژلاتین – کیتوسان که از غشا در محل نقص استفاده شد، گروه سلول که پیوند غیر اتولوگ سلول‏های BMSC به‏صورت موضعی در محل نقص انجام شد، گروه سلول - غشاء که سلول به‏همراه غشاء ژلاتین – کیتوسان در محل نقص پیوند شد. نتایج: میانگین مساحت ترابکولای استخوانی در گروه‏های غشا و سلول نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‏داری را نشان داد. میانگین تعداد استئوسیت‏ها در ناحیه نقص در گروه سلول نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‏داری نشان داد. میانگین تعداد استئوسیت‏ها در گروه‏های شم و غشا نسبت به گروه شاهد اختلاف معنی‏داری نداشت ولی این میانگین درگروه سلول- غشا نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‏داری داشت (001/0p <). نتیجه گیری: پیوند سلول‏ها در ترمیم نقص موثر بوده و غشا هم می‏تواند به ترمیم نقص کمک نماید ولی استفاده از سلول به‏همراه غشا کمک چندانی به ترمیم نقص جزئی استخوان ران نمی‏کند.

https://jct.araku.ac.ir/article_19894_a5e9eeab9a92ab47c09a40ee4e5b299e.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Simultaneous effect of nitric oxide and electromagnetic field on the proliferation rate and morphology of stromal stem cells تاثیر هم‏زمان اکسید نیتریک و میدان الکترومغناطیسی بر میزان تکثیر و تغییر مورفولوژی سلول‏های بنیادی استرومایی 71 79 19895 10.52547/JCT.7.1.71 FA نازنین حقیقت دانشجوی دکتری گروه بیوفیزیک، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه تربیت مدرس، صندوق پستی 14115/175، تهران پرویز عبدالمالکی دانشیار گروه بیوفیزیک، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه تربیت مدرس، صندوق پستی 14115/175، تهران Journal Article 2016 05 28 Aim: Electromagnetic field as a physical stimulus, willingly or unwillingly are affected cellular processes. In this study morphology changing and proliferation rate of mesenchymal stem cells were investigated in presence of electromagnetic field (EMF) and nitric oxide (NO). Material and methods: The stromal stem cells were isolated from the Rat bone marrow and incubated. After several passages of the harvested cells, Deta-NO as a donor of nitric oxide was then added to cell culture. These cells were also treated by EMF (50 Hz and 20 mT). The MTT test was used for estimating proliferation rate of the cells. To estimate the proportion of the cell line in different phases of cell cycle due to treatment with NO and EMF, cellular DNA contents were measured by flow cytometry. Result: The results demonstrated decreasing proliferation rate of the stem cells exposed with EMF and NO compared with the control group. We found that the rate of decrease is highly related to the concentration of NO. The double treatment of EMF and nitric oxide was yielded to an obvious arrest in the cell cycle at G2/M phase. Nitric oxide associated with EMF also changed the cell morphology and increased the cell motilities. Conclusion: The changing of cell morphology and reduction of proliferation rate of the stem cell can be considered as a symptom showing the beginning of cell differentiation. هدف: میدان الکترومغناطیسی به‏عنوان یک عامل محرک فیزیکی خواه و ناخواه فرآیندهای سلولی را تحت تاثیر خود قرار می‏دهد. در مطالعه‏ی حاضر تغییر مورفولوژی و سرعت تکثیر سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان موش صحرایی در حضور میدان الکترومغناطیسی (EMF) و مولکول پیامبر اکسید نیتریک (NO) بررسی شد. مواد و روش‌ها: بعد از جداسازی سلول‏های بنیادی استرومایی از مغز استخوان موش صحرایی و تکثیر و واکشت سلول‏ها، به محیط کشت آن‏ها Deta-NO اضافه شد و سلول‏ها با میدان الکترومغناطیسی با فرکانس 50 هرتز و شدت 20 میلی ‏تسلا تیمار شدند. برای تخمین میزان رشد سلول‏ها از روش سنجش MTT استفاده شد. برای تخمین درصد سلول‏ها در فازهای مختلف چرخه‏ی سلولی و تاثیرپذیری توسط اکسید نیتریک و EMF، محتویات DNA سلولی توسط فلوسایتومتری محاسبه شد. نتایج: نتایج نشان داد که میدان الکترومغناطیسی در حضور مولکول سیگنالینگ NO میزان رشد سلول‏ها را کاهش می‏دهد که این کاهش رشد به غلظت بالا و پایین NO وابسته است و باعث توقف چرخه سلولی در فاز G2 می‏شود. همچنین EMF و NO تاثیر مهمی را روی تغییر شکل و تحرک سلول‏های بنیادی می‏گذارد. نتیجه‌گیری: کاهش رشد و تغییر شکل سلول‏ها می‏تواند مقدمه‏ای برای رفتن سلول‏ها به سمت تمایز باشد.

https://jct.araku.ac.ir/article_19895_9a60f48f5298395dc0d6e0cf062d8cd7.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 The Protective Effect of Vitamin E on Spermatogenesis indexes in Rats Treated with Bisphenol A اثر حفاظتی ویتامین E بر شاخص‏های اسپرماتوژنز در رت‌های تیمار شده با Bisphenol A 81 89 19896 10.52547/JCT.7.1.81 FA ملک سلیمانی مهرنجانی دانشگاه اراک، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی، اراک، ایران سمیرا نادری نورعینی کارشناسی ارشد سلولی تکوینی، دانشگاه اراک، دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of this study was to investigate the preventive role of vitaminE (Vit.E) on spermatogenesis indexes in rats following exposure to Bisphenol A. Materialand and Methods: Adult male wistar rats with the mean body weight of 231±10g were randomly divided into 4 groups (n=6): control, BPA (250mg/kg/day), Vit.E (150mg/kg/day) and BPA + Vit.E. Oral treatment was performed three times a week till 56 days. At the end of the treatment, the rats were killed and their left testis were weighed, fixed and stained using Heidenhain's Azan methed. Histological and morphometrical analysis of spermatogenesis was carried out. Data were analyzed using One Way ANOVA and the means were considered significantly different at p Results: Testis weight (p < 0.01) significantly decreased in the BPA group compared to the control. A significant decrease (p < 0.001) in the mean diameter of seminiferous tubules and the germinal epithelium thickness and the indexes of tubular differentiation, spermiogenesis and meiosis were also observed in the testicular tissue of rats treated with BPA compared to the control ones. In the BPA +Vit.E group, the mentioned parameters increased significantly to the control level. Conclusion: Vitamin E can compensate for the undesired effects of BPA on spermatogenesis and therefore could be considered as a therapeutic supplement in the case of BPA toxicity. هدف: هدف از ‌این مطالعه بررسی نقش بازدارندگی ویتامین E (VE) بر شاخص‌های اسپرماتوژنز رت‌ها به‌دنبال تیمار با Bisphenol A بود. مواد و روش‌ها: رت‌های نر بالغ نژاد ویستار با میانگین وزنی10±231 گرم به‏طور تصادفی به 4 گروه (6=n): کنترل، BPA (mg/kg/day250)، VE (mg/kg/day150) و BPA+ VE تقسیم شد. تیمار دهانی تا 56 روز و سه بار در هفته انجام گرفت. در پایان دوره تیمار، موش‌ها کشته شد و بیضه چپ آن‌ها توزین، فیکس و با روش Heidenhain's Azan رنگ‌آمیزی شد. بررسی‌های هیستولوژیک و مورفومتریک اسپرماتوژنز مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با روش آماری One-Way ANOVA آنالیز و تفاوت میانگین‌ها در حد (05/0(p < معنی‌دار در نظرگرفته شد. نتایج: وزن بیضه )01/0 (p <در گروه BPA نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌داری یافت. کاهش معنی‌داری (001/0p <) در میانگین قطر لوله‌های منی‌ساز و ضخامت اپی‌تلیوم‌ زایشی و شاخص‌های ضریب تمایز لوله‌ای، ضریب اسپرمیوژنز و ضریب میوزی در بافت بیضه رت‌های تیمار شده با BPA در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد. در گروه BPA+VE، پارامترهای ذکر شده به‌طور معنی‌داری تا حد گروه کنترل افزایش یافت )04/0.(p < نتیجه‌گیری: ویتامین E می‌تواند اثرات نامطلوب Bisphenol A را بر اسپرماتوژنز جبران کند و بنابراین می‌تواند به‌عنوان یک مکمل درمانی در مورد سمیت Bisphenol A درنظر گرفته شود.

https://jct.araku.ac.ir/article_19896_294579d00ba8c23043734592c26ce40e.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Evaluation of the effect of Chir99021 on proliferation of ovine fetal mesenchymal stem cells isolated from bone-marrow بررسی اثر Chir99021 بر تکثیر سلول‌های بنیادی مزانشیمی جدا شده از مغز استخوان جنین گوسفند 91 101 19897 10.52547/JCT.10.1.91 FA لیلا سلطانی دانشجوی دکتری فیزیولوژی دام، دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی، اصفهان، ایران 0000-0002-5007-5110 حمیدرضا رحمانی دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی، اصفهان، ایران مرتضی دلیری جوپاری پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، پژوهشکده زیست‌فناوری کشاورزی، گروه دام و آبزیان حوری قانعی الوار دانشجوی دکتری گروه بیوشیمی بالینی، دانشگاه تربیت مدرس تهران دانشکده علوم پزشکی، تهران، ایران 0000-0003-4536-6041 امیرحسین مهدوی دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشکده کشاورزی، گروه علوم دامی، اصفهان، ایران مهدی شمس‌آرا پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، پژوهشکده زیست‌فناوری کشاورزی، گروه دام و آبزیان ناصر امیری‌زاده موسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون، مرکز تحقیقات سازمان انتقال خون ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: The aim of the present study was to evaluate the effects of different concentrations of Chir99021 on ovine fetal marrow-derived mesenchymal stem cells (BM-MSCs) expansion in culture. Material and Methods: BM-MSCs were isolated from ovine fetal and cultured. Passaged-3 cells were examined for their differentiation potential into osteocytes and adipocytes. In the present study, BM-MSCs from ovine fetal were plated in the presence of 0, 0.5, 1, 1.5, 3 and 5 μM of Chir9902. During the cultivation period, the cultures were statistically compared in terms of induces of cell growth including the number of colonies, population doubling number (PDN), doubling time (DT) and the number of viable cells. Furthermore, expression of the beta-catenin was evaluated. The culture without Chir99021 was taken as the control group. Results: Our findings indicated that, addition of 0.5 and 1 µM of Chir99021 to medium significantly improved overall proliferation compared to that of control group as well as 5µM of Chir99021(p < 0.05). Furthermore, Five days after treatment with small molecule showed that the treatments with 0.5 and 1 µM Chir99021 formed higher Colony Forming Unit-Fibroblast (CFU-F) compared to control and 5 µM of Chir99021. The expression of beta-catenin was significantly higher in culture supplemented with 1 μM of Chir99021 compared to that in groups containing 0.5 and 1.5 μM (p < 0.05). Conclusion: In conclusion, using Chir99021 at concentration of 1 μM could enhance in vitro proliferation of ovine fetal BM-MSC; however administration of high concentration of this small molecule had toxic effects on these cells proliferation. هدف: هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر غلظت‌های متفاوت Chir99021 بر تکثیر آزمایشگاهی سلول‏های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان (Bone-Marrow Mesenchymal Stem Cells; BM-MSCs) جنین گوسفند است. مواد و روش‏ها: MSCs از مغز استخوان جنین گوسفند جداسازی و کشت داده شد. پتانسیل تمایز این سلول‏ها به سلول‏های استخوان و چربی، در پاساژ سوم بررسی شد. در این مطالعه، BM-MSCs‌ی جنین گوسفند با غلظت‌های متفاوت 0، 5/0، 1، 5/1، 3، 5 میکرومولار Chir99021 کشت داده شدند. در طول دوره‌ی کشت، سلول‏ها از نظر تعداد کلونی، دوبرابر شدن جمعیت سلولی و زمان دو برابر شدن، زنده‌مانی سلولی مورد بررسی قرار گرفتند، علاوه ‌بر این، بیان ژن بتا-کاتنین مورد ارزیابی قرار گرفت. کشت بدون Chir99021 به‏عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شد. نتایج: یافته‌های ما نشان داد که افزودن غلظت‌های 5/0 و 1 میکرومولار Chir99021 به محیط کشت در مقایسه با دوزهای 5 میکرومولار Chir99021 و گروه شاهد به‌صورت معنی‌داری تکثیر را افزایش داده بودند )05/0 p <). علاوه‌براین، پنج روز بعد از تیمار با این ریز مولکول، نتایج نشان دادکه تیمارهای 5/0 و 1 تعداد کلونی بیشتری در مقایسه با تیمارهای کنترل و 5 میکرومولار Chir99021 تشکیل داده‌اند. بیان بتا-کاتنین در گروه مکمل شده با 1 میکرومولار در مقایسه با گروه‏های دریافت‌کننده‌ی غلظت‌های 5/0 و 5/1 به‏صورت معنی‌داری بالاتر بود )05/0 p <). نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد، به‏کارگیری غلظت 1 میکرومولارChir99021 سبب افزایش تکثیر آزمایشگاهی BM-MSC‌های جنین گوسفند شده است اما به‏کارگیری غلظت‌های بالای این ترکیب اثرات سمی بر تکثیر این سلول‏ها دارد.

https://jct.araku.ac.ir/article_19897_b7622760d6df11380e55572cb1d3f0f2.pdf

دانشگاه اراک سلول و بافت 2228-7035 7 1 2016 05 01 Association of TNFR1 gene polymorphism and idiopathic male infertility بررسی ارتباط پلی مورفیسم ژن TNFR1 با ناباروری ایدیوپاتیک مردان 103 110 19898 10.52547/JCT.7.1.103 FA متین باقری ماتک دانشگاه گیلان، دانشکده علوم، گروه زیست شناسی، رشت، ایران فرهاد مشایخی دانشگاه گیلان، دانشکده علوم، گروه زیست شناسی، رشت، ایران 0000-0002-4226-2426 محمدهادی بهادری دانشگاه علوم پزشکی گیلان، دانشکده پزشکی، رشت، ایران Journal Article 2016 05 28 Aim: Infertility is the failure of a couple to engender after endeavoring at least one year of unprotected intercourse. male factor infertility accounts for approximately 50 percent of causes. Tumor necrosis factor-α (TNFα) is a multifunctional cytokine. TNF-α plays important role in the regulation of cellular processes related to spermatogenesis. There are two variants of the cell receptors that interacts with TNF-α. In the present study, the association of TNFR1 36A/G polymorphisms with idiopathic male infertility in the Guilan population was studied. Materials and Methods: This study consists of 106 infertile men and 114 fertile men as control group. Blood samples were taken and genomic DNA was extracted. Then genotypes and allele frequencies were assessed by PCR-RFLP method and the statistical analysis was performed by MedCalc software. Results: The frequencies of AA, AG, GG genotypes in patients were 41.5%, 7.5% and 50.9%, respectively and in controls were 45.6%, 33.3%, and 21.1%, respectively. The frequencies of A and G in patients were 0.45 and 0.55, respectively and in controls were 0.62 and 0.38, respectively. The results showed that there is a significant association between genotype frequency (p= 0.002) and allele frequency (p= 0.0004) in infertile and control groups. Conclusion: In conclusion, the subjects with G allele and GG genotype appears to be at greater risk of developing idiopathic infertility in Guilan province. Further studies with larger numbers of patients are required to elucidate the potential role of TNFR1 polymorphism in male infertility. هدف: در مطالعه حاضر، ارتباط پلی مورفیسم TNFR1 36A/G با ناباروری ایدیوپاتیک مردان در جمعیت گیلان بررسی شد. مواد و روش‏ها: این مطالعه شامل 106 مرد نابارور ایدیوپاتیک و 114 مرد بارور به‏عنوان گروه کنترل می باشد. نمونه خون تهیه و DNA ژنومی استخراج شد. سپس ژنوتیپ‏ها و فراوانی آللی با استفاده از روش PCR-RFLP ارزیابی و آنالیز آماری با استفاده از نرم افزار MedCalc انجام شد. نتایج: فراوانی ژنوتیپ‏های AA, AG, GG بیماران به‏ترتیب برابر 9/50، 5/7 و 5/41 درصد و نمونه‏های کنترل به‏ترتیب برابر 1/21، 3/33 و 6/45 درصد بود. فراوانی نسبی آلل A و G بیماران به‏ترتیب برابر 45/0 و 55/0 بود و نمونه‏های کنترل به‏ترتیب برابر 62/0 و 38/0 بود. نتایج نشان داد در فراوانی ژنوتیپی(P=0.002) و آللی (P=0.0004) گروه‏های نابارور و کنترل ارتباط معنی‏دار دیده می‏شود. نتیجه گیری: در نتیجه، به‏نظر می‏رسد در استان گیلان افراد با آلل G و ژنوتیپ GG بیشتر در معرض خطر ابتلا به ناباروری ایدیوپاتیک می‏باشند. مطالعات دیگری با تعداد بیشتری از بیماران جهت نشان دادن نقش پلی مورفیسم ژن TNFR1 در ناباروری مردان مورد نیاز است.

https://jct.araku.ac.ir/article_19898_200b82cedecce3347016d71ecc2bb2b6.pdf