سلول و بافت

چکیده هدف: در این مطالعه تجربی تکوین فولیکول‌های تخمدانی با استفاده از فاکتور رشد شبه ‌انسولینی و سلول‌های بنیادی مزانشیمی مورد مطالعه قرار گرفته است.
مواد و روش‏ها: سلول‌های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان ران 20 سر موش سوری استخراج و تعداد 100 جفت تخمدان موش سوری به‌مدت هفت روز با هم‌کشتی فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-1) در غلظت‌های مختلف (0، 1، 5 و 10 میکروگرم)، در حضور و عدم حضور سلول‌های بنیادی مزانشیمی کشت شدند سپس بررسی و شمارش انواع فولیکول‌های تخمدانی با رنگ‌آمیزی‌های هماتوکسیلین- ائوزین، ماسون‌تری‌کروم و پاس انجام شد. تجزیه و تحلیل آماری  با استفاده از نرم افزارSPSS  و آزمون  Tجفت شده با 05/0 p<صورت گرفت.
نتایج: در مقایسه فولیکول‌های تخمدانی گروه کنترل و گروه‌های مورد آزمایش در اغلب گروه‌ها تفاوت معنی‌داری مشاهده شد به‌طوری‌که این تفاوت در تعداد فولیکول‌های پری‌آنترال گروه تیمار هم‌کشتی غلطت‌های 5 و 10 میکروگرم بر میلی‌لیتر نسبت به گروه کنترل مشهودتر بود و تعداد فولیکول‌ها  در گروه کنترل از 03/1±25/1 به‌ترتیب به 71/2±75/13و 28/1±75/10 در غلظت‌های 5 و 10 میکروگرم رسیده بود. لایههای تکا و گرانولوزا در گروه کنترل و تحت تیمار تفاوت معنیداری را نشان ندادند.
نتیجه‏گیری: این روش در رشد و تکوین فولیکولهای بالغ موثر می‌باشد و هم‌‌چنین میزان آپوپتوزیس سلولی را به‌حداقل می‌رساند. بدیهی است استفاده از کشت بافت تخمدان و متعاقب آن به‌دست آوردن تخمک‌های با کیفیت، بسیاری از مشکلات نازایی و ژنتیکی را در آینده برطرف خواهد کرد.
 

چکیده هدف: هدف این مطالعه ارزیابی اثرات محافظتی کروسین بر ماست‏سل­ها و عروق خونی و تغییرات بیوشیمیایی تخمدان و سرم در موش‌های درمان شده با بوسولفان می‏باشد.
مواد و روش‏ها: در این مطالعه تجربی30 سر موش نژاد NMRI در6 گروه مساوی در یک دوره 21 روزه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه کنترل سالم، حلال بوسولفان به حجم 1/0 میلی لیتر و گروه بوسولفان، فقط بوسولفان با دوز 10 میلی‏گرم بر کیلوگرم تک دوز دریافت کردند. گروه‌های تجربی شماره 1،2،3 کروسین را به‏ترتیب با دوزهای 100،200،400 میلی‏گرم بر کیلوگرم روزانه به‏همراه بوسولفان با دوز 10 میلی‏گرم بر کیلوگرم  تک دوز دریافت نمودند. گروه کنترل مثبت، کروسین با دوز 400 میلی‏گرم برکیلوگرم روزانه دریافت نمود. پایان دوره تخمدان چپ موش‏ها جهت مطالعه ماست‏سل‏ها و عروق خونی و تخمدان راست و سرم خونشان جهت ارزیابی‏های بیوشیمیایی مورد استفاده قرار گرفتند. دادههای حاصله با استفاده از نرم افزار SSPS و روش آماری AVONA یک طرفه و تست تعقیبی yekuT مورد مقایسه قرار گرفتند و اختلاف در سطح 5/0>p معنی‌دار توصیف شد.
نتایج: نتایج نشان داد بوسولفان باعث افزایش معنی‌دار ماست‏سل­ها (011/0p=) و کاهش معنی‏دار عروق خونی (009/0p=) و افزایش معنی‌دار مالون‏دی‏آلدئید (000/0p=) و کاهش معنی‏دار آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (000/0p=) نسبت به گروه کنترل شد، در حالی‏که کروسین در تمامی دوزهای مورد استفاده در مطالعه حاضر به‏خصوص در دوز 200 میلی‏گرم بر کیلوگرم به‏طور قابل توجهی آثار نامطلوب بوسولفان را تعدیل نمود.
نتیجه‏گیری: متعاقب این تحقیق مشخص شدکه کروسین به‏علت خاصیت آنتی‏اکسیدانتی می‏تواند به‏طور قابل توجهی عوارض سوء بوسولفان را کاهش دهد.
 

چکیده هدف: در تحقیق حاضر، تاثیر عصاره دانه زغال ‏اخته بر یادگیری و حافظه و برخی پارامترهای سرم در موش‏های سوری نر آلزایمری بررسی شد.  مواد و روش‏ها: 48 سر موش‏ با وزن تقریبی 25 تا 30 گرم به 6 گروه تقسیم شدند: سالین-سالین، STZ – سالین،  STZ- عصاره دانه زغال ‏اخته(25، 50 و 75 میلی گرم بر کیلوگرم) ، سالین-دوز موثر عصاره دانه زغال اخته. جهت ایجاد بیماری آلزایمر از تزریق داخل بطنی استرپتوزوتوسین (3 میلی‏گرم بر کیلوگرم) استفاده شد و میزان حافظه و یادگیری از طریق آزمون احترازی غیرفعال ارزیابی شد. کلیه گروه‌ها به‏مدت 3 هفته عصاره دانه زغال ‌اخته و یا سالین را به‏شکل داخل صفاقی دریافت کردند، سپس وارد آزمون‏های یادگیری شدند. در پایان تمام حیوانات کشته و خون‏گیری از بطن راست انجام گرفت. میزان گلوکز، تری‌گلیسیرید و کلسترول تام در سرم اندازه‌گیری شد. همچنین در طول دوره تیمار وزن‌گیری از موش‌ها در ابتدای هر هفته‌ انجام شد. داده‏ها توسط آنالیز واریانس یک‏طرفه و تست توکی و یا آنالیز واریانس با اندازه‏گیری‏های مکرر بررسی شد. نتایج: تزریق داخل بطنی استرپتوزوتوسین به‏طور معنی‏داری منجر به تخریب حافظه شد (001/0>p). عصاره دانه زغال‏اخته در دوز 50 میلی‏گرم بر کیلوگرم بازخوانی حافظه را بهبود بخشید (001/0>p) و منجر به کاهش معنی‏دار سطح گلوکز و تری‏گلیسیرید سرم شد (01/0>p) اما بر میزان کلسترول تام تاثیر معنی‏داری نداشت (05/0<p). کاهش وزن تنها در دوز 50 میلی‏گرم بر کیلوگرم معنی‏دار بود (01/0>p).  نتیجه گیری: احتمالا زغال اخته با کاهش میزان فاکتورهای خطرساز در خون و تنظیم سوخت و ساز گلوکز و چربی‏ها، موجب تقویت حافظه در بیماری‏های تخریب کننده عصبی مانند آلزایمر می‏شود.

چکیده هدف: هدف از این تحقیق بررسی اثرات تجویز عصاره زرشک در روزهای حساس بارداری بر رشد و نمو و تغییرات هیستومورفومتریک کبد جنین موش می‎باشد.
مواد و روش‎ها: تعداد 20 سر موش باردار سوری به 4 گروه مساوی تقسیم شدند. گروه شاهد هیچ تزریقی نداشت. گروه شم آب مقطر و گروه‎های تجربی عصاره زرشک را در مقادیر 4 و40 میلی‎گرم بر کیلوگرم در روزهای 7، 8 و 9 بارداری به‎صورت داخل صفاقی دریافت کردند. موش‎های ماده روز 18 بارداری کشته و جنین‎ها نه تنها از نظر ناهنجاری‎های ظاهری بررسی شدند بلکه بافت کبد آن‎ها مورد مطالعه هیستولوژی قرار گرفت.
نتایج: در گروه‎های شاهد، شم و تجربی4 هیچگونه ناهنجاری ظاهری و بافتی دیده نشد. درحالی‎که در گروه تجربی40 ناهنجاری‎هایی نظیر میکروملیا، جنین و جفت آتروفی، اسپینابیفیدا و خونریزی زیر جلدی مشاهده گردید. در مطالعه میانگین طول سری-دمی جنین‎ها  و قطر جفت در گروه تجربی40 نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‏داری مشاهده گردید. در بررسی هیستومورفومتریک کبد جنینهای گروه تجربی40 افزایش و کاهش معنی‏داری به ترتیب در میانگین درصد اشغال شده توسط هپاتوسیت‎ها و درصد وسعت سینوزوئیدها نسبت به گروه شاهد دیده شد. در بررسی میانگین شمارش تعداد هسته‎های هپاتوسیت‎ها در گروه تجربی40 کاهش معنی‏داری در مقایسه با گروه شاهد مشاهده شد.
نتیجه گیری: به نظر می‎رسد که  تجویز 40 میلی‎گرم بر کیلوگرم از عصاره زرشک به موش باردار می‎تواند سبب بروز ناهنجاری در رشد و نمو جنین و تغییرات هیستولوژی در روند تکامل بافت کبد گردد.
 

چکیده هدف: در این مطالعه، اثر سیلی مارین بر زخم روده بزرگ القا شده با اسید استیک در موش سوری بررسی شده است.
مواد و روش‏ها: 32 موش سوری بالغ نژاد Balb/C به وزن تقریبی 4 ± 36 گرم به 4 گروه 8 تایی تقسیم، گروه کنترل و دست نخورده بدون ایجاد بیماری، گروه شاهد دارای زخم روده (کولیت) بدون تحت درمان و گروه‏های تحت درمان تیمار دارای زخم با تجویز 40 و 80 میلی‏گرم بر کیلوگرم سیلی مارین. موش‏های گروه تیمار روزانه و ابتدا به مدت 14 روز قبل از ایجاد بیماری و سپس به مدت یک هفته بعد از ایجاد بیماری سیلی مارین دریافت کردند. داروها به صورت خوراکی داده شد. برای ایجاد زخم، یک میلی‏لیتر اسید استیک 4 درصد بصورت درون رکتومی تزریق شد. یک هفته بعد از تشخیص زخم، قسمتی از کولون برای مطالعات بافتی برداشته و آسیب‏های کولون به روش مورتی مورد بررسی قرار گرفت. غلظت آنزیم آلکالن فسفاتاز به روش الایزا اندازه گیری شد. میزان ادم بافتی نیز بررسی شد.
نتایج: غلظت آنزیم آلکالن فسفاتاز درگروه دارای زخم افزایش معنی‏دار(05/0>P) را نسبت به گروه کنترل نشان داد، در حالی که در گروه‏های دریافت کننده سیلی مارین این افزایش بطور معنی‏داری (05/0>P) در مقایسه با گروه کولیت جبران شد.
نتیجه گیری: استفاده از سیلی مارین می‏تواند به عنوان یک روش پیشنهادی در درمان بیماری مورد توجه واقع گردد.