بررسی اثر عصاره هیدروالکلی هلیله سیاه روی بقا و القای آپوپتوزیس در سلولهای سرطانی کولورکتال کشت شده بر داربست نانوفیبر PCL/Gelatin
دوره 16، شماره 2، تابستان 1404، صفحه 170-184
https://doi.org/10.61882/JCT.16.2.170
علی بهنود، طیبه محمدی، مهرداد پویانمهر
چکیده هدف: هلیله سیاه گیاهی با خاصیت ضد سرطانی است. هدف از این مطالعه، برررسی اثر عصاره آن روی سلولهای سرطانی در محیط کشت دو بعدی و سهبعدی است. مواد و روشها: عصاره هیدروالکلی هلیله سیاه با غلظتهای 0، 10، 100، 200 و 500 میکروگرم در میلیلیتر تهیه و اثر آن بر سلولهای سرطانی روده بزرگ با روش کشت مرسوم (محیط کشت دوبعدی) و کشت بر داربست نانوفیبر PCL/Gelatin (محیط کشت سه بعدی) با کمک آزمون سنجش بقای سلولی (MTT) بعد از 24 ساعت تیمار بررسی شد. همچنین برای تعیین نوع مرگ سلولی تحت اثر عصاره، رنگ آمیزی آکریدین اورنج/اتیدیوم بروماید انجام شد. نتایج: عصاره در هر دو محیط کشت باعث مهار تکثیر سلولها شد. غلظت IC50 عصاره در محیط کشت دو بعدی 500 میکروگرم در میلیلیتر و در محیط کشت سه بعدی، 200 میکروگرم در میلیلیتر تعیین شد. عصاره باعث مرگ سلولی شد که بر اساس تغییرات مورفولوژیک سلول، آپوپتوزیس تشخیص داده شد. نتیجهگیری: عصاره هیدروالکلی هلیله سیاه توانست روی سلولهای سرطانی بهصورت وابسته به غلظت اثر کشندگی داشته باشد و این اثر در شرایط کشت سه بعدی با استفاده از داربست نانوفیبر بیشتر از شرایط کشت دو بعدی مرسوم بود. کشت سلولهای سرطانی روی داربست نانوفیبری میتواند مدلی مناسب برای بررسی تاثیر عوامل ضد سرطان روی سلولها در شرایطی شبیه درون بدن فراهم کند.
ساخت بسترهایی از پلیمر PLGA با دو روش الکتروریسی و انجماد- خشک کن به منظور مهندسی بافت
دوره 4، پاییز 92، پاییز 1392، صفحه 251-259
https://doi.org/10.52547/JCT.4.3.251
چکیده هدف: دراین پژوهش اهمیت روش ساخت بستری از پلیمر PLGA با ساختار نانو به روش الکتروریسی و روش انجماد-خشککن مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفت. بههمین منظور اثر نانوتوپوگرافی بر تکثیر سلولی بر روی نانوفیبرهای تهیه شده در سه سرعت جمع کننده با یکدیگر مقایسه شد.
مواد و روشها: بسترهایی از PLGA با روش انجماد خشککن و الکتروریسی تهیه گردید. مورفولوژی ساختارها توسط میکروسکوپ الکترونی، بررسی شد. جهت سنجش فعالیت سلولی، سلولهای فیبروبلاست موشی بر روی ساختارها کشت داده شد و با آزمون MTT بررسی گردید.
نتایج :تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان داد، با افزایش سرعت چرخش جمع کننده، میزان نظم فیبرها افزایش یافت. تستMTT (05/0p < )، در 24 ساعت مشخص کرد که بسترهایPLGA تهیه شده به روش انجماد-خشککن با ایجاد ساختاری متخلخل، چسبندگی مناسبی برای سلول فراهم کرده است. با ادامه کشت بهمدت 48 و 72 ساعت به طور معناداری قابلیت زنده ماندن سلول بر روی نانوفیبرهای PLGA متناسب با افزایش نظم آنها افزایش یافت. این قابلیت بر روی ساختار PLGA انجماد-خشککن تغییر چندانی نداشت.
نتیجه گیری: نتایج حاصل بیانگر عملکرد بهتر سلول برروی نانوفیبر ساخته شده از PLGA به روش الکتروریسی شده نسبت بهروش انجماد-خشککن بود. علاوه بر این، نانوفیبر منظم بهعنوان یک فاکتور مثبت در حمایت از رشد سلول عمل میکند به نظر می رسد ساختار آن به ماتریکس خارج سلولی طبیعی بسیار نزدیک است.
