رابطه بین هورمون آنتیمولرین با مقاومت به انسولین و هورمونهای تولید مثلی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک
دوره 16، شماره 3، پاییز 1404، صفحه 309-321
https://doi.org/10.61882/JCT.16.3.309
نیلوفر دربندی، حوری حسن نداوی، مائده میرزایی
چکیده هدف: سندرم تخمدان پلیکیستیک (PCOS) شایعترین اختلال غدد درونریز در زنان در سنین باروری است. این اختلال با عدم تعادل هورمونی، قاعدگی نامنظم، هیپرآندروژنیسم و مقاومت به انسولین همراه است. در این مطالعه رابطه بین هورمون آنتیمولرین با مقاومت به انسولین و هورمونهای تولید مثلی در زنان مبتلا به PCOS بررسی شد.
مواد و روشها: 100 زن سالم و بیمار ( محدوده سنی 18-45 سال) در این مطالعه شرکت داشتند. PCOS در شرکت کنندگان بر اساس معاینه و سونوگرافی توسط متخصص زنان تایید شد. در کلیه شرکتکنندگان سن، وزن، قد، دور کمر، دور باسن، سطح گلوکز خون (ناشتا)، سطح انسولین، میزان هورمونهای محرک فولیکولی(FSH)، لوتئیزهکننده (LH)، استروژن، پروژسترون، تستوسترون آزاد و آنتیمولرین (AMH) اندازهگیری و بررسی شد.
نتایج: میانگین سن و غلظت هورمون FSH بین گروههای آزمایشی تفاوت معنیداری نداشت. اما کاهش معنیداری در مقادیر استرادیول و پروژسترون و افزایش معنیداری در شاخص توده بدنی، غلظت هورمونهای LH، تستوسترون آزاد، آنتیمولرین و مقاومت به انسولین در بیماران PCOS نسبت به گروه کنترل دیده شد. همچنین بین هورمون آنتیمولرین و استرادیول رابطه معنیداری در گروههای کنترل (مستقیم) و PCOS (معکوس) دیده شد.
نتیجهگیری: چاقی و عدم تعادل هورمونی ویژگی مشترک زنان PCOS است. همبستگی مثبت و معنیدار بین سطوح سرمی AMH و استرادیول در گروه کنترل نشاندهنده ارتباط فیزیولوژیکی طبیعی بین فعالیت فولیکولی و تولید استروژن است. در مقابل، همبستگی منفی معنیدار در گروه PCOS نشاندهنده بینظمی در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-تخمدان و فولیکولوژنز غیرطبیعی است. نتایج، پتانسیل الگوهای همبستگی AMH-استرادیول را به عنوان یک شاخص تشخیصی تکمیلی برای PCOS برجسته میکند.
تاثیر سیلیمارین و لیتیم کلراید بر تمامیت DNA اسپرم اپیدیدیمی قوچ نژاد فراهانی
دوره 9، شماره 1، بهار 1397، صفحه 76-85
https://doi.org/10.52547/JCT.9.1.76
طاهره چوبینه، مهدی خدایی مطلق، حمیدرضا مومنی، نیلوفر دربندی
چکیده هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثر لیتیوم کلراید و سیلیمارین بر تمامیتDNA و هسته اسپرم اپیدیدیمی قوچ نژاد فراهانی انجام شد.
مواد و روشها: در این مطالعه، بیضههای قوچ نژاد فراهانی پس از ذبح در کشتارگاه اراک بهصورت روزانه به آزمایشگاه منتقل و پس از چند برش در ناحیه اپیدیدیم بیضهها، با استفاده از محیط کشت Ham,s Flo داخل لولههای فالکون، اسپرم شسته و جمعآوری شد. سپس اسپرمهای جمعآوری شده به چهار گروه تقسیم شدند: 1- اسپرمهای لحظه در زمان صفر 2- اسپرمهای انکوبه شده بهمدت 180 دقیقه (کنترل) 3- اسپرمهای تیمار شده با لیتیوم کلراید بهمدت 180 دقیقه 4- اسپرم تیمار شده با کلرید لیتیم بههمراه سیلیمارین بهمدت 180 دقیقه. تمامیت DNA بهوسیله رنگآمیزی آکریدین اورنژ و تست Sperm chromatin dispersion (SCD) و ساختار مورفولوژیکی آپوپتوزیس در هسته اسپرم بهوسیله رنگآمیزی دیفکوییک مورد ارزیابی قرار گرفت. دادهها از طریق آنالیز واریانس یکطرفه بررسی و مقایسهی میانگینها با آزمون توکی انجام شد.
نتایج: آپوپتوزیس در هسته اسپرم و درصد شکست DNAدر گروه تیمار شده با لیتیوم کلراید نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری را نشان داد. در گروه سیلیمارین+لیتیوم کلراید، سیلیمارین توانست این تغییرات را بهطور معنیداری نسبت به گروه لیتیوم کلراید جبران نماید.
نتیجهگیری: استفاده از سلیمارین با آثار آنتی اکسیدانتی توانست سبب ممانعت از اثرات منفی لیتیوم بر شکست DNA و آپوپتوزیس هسته اسپرم شود.
اثر عصاره آبی-الکلی دانه زغال اخته بر بازخوانی حافظه و برخی پارامترهای سرم در موشهای سوری نر آلزایمری شده
دوره 6، شماره 3، پاییز 1394، صفحه 269-280
https://doi.org/10.52547/JCT.6.3.269
نیلوفر دربندی، مریم هزاوهای، فاطمه قدیمی، میترا نوری
چکیده هدف: در تحقیق حاضر، تاثیر عصاره دانه زغال اخته بر یادگیری و حافظه و برخی پارامترهای سرم در موشهای سوری نر آلزایمری بررسی شد. مواد و روشها: 48 سر موش با وزن تقریبی 25 تا 30 گرم به 6 گروه تقسیم شدند: سالین-سالین، STZ – سالین، STZ- عصاره دانه زغال اخته(25، 50 و 75 میلی گرم بر کیلوگرم) ، سالین-دوز موثر عصاره دانه زغال اخته. جهت ایجاد بیماری آلزایمر از تزریق داخل بطنی استرپتوزوتوسین (3 میلیگرم بر کیلوگرم) استفاده شد و میزان حافظه و یادگیری از طریق آزمون احترازی غیرفعال ارزیابی شد. کلیه گروهها بهمدت 3 هفته عصاره دانه زغال اخته و یا سالین را بهشکل داخل صفاقی دریافت کردند، سپس وارد آزمونهای یادگیری شدند. در پایان تمام حیوانات کشته و خونگیری از بطن راست انجام گرفت. میزان گلوکز، تریگلیسیرید و کلسترول تام در سرم اندازهگیری شد. همچنین در طول دوره تیمار وزنگیری از موشها در ابتدای هر هفته انجام شد. دادهها توسط آنالیز واریانس یکطرفه و تست توکی و یا آنالیز واریانس با اندازهگیریهای مکرر بررسی شد. نتایج: تزریق داخل بطنی استرپتوزوتوسین بهطور معنیداری منجر به تخریب حافظه شد (001/0>p). عصاره دانه زغالاخته در دوز 50 میلیگرم بر کیلوگرم بازخوانی حافظه را بهبود بخشید (001/0>p) و منجر به کاهش معنیدار سطح گلوکز و تریگلیسیرید سرم شد (01/0>p) اما بر میزان کلسترول تام تاثیر معنیداری نداشت (05/0<p). کاهش وزن تنها در دوز 50 میلیگرم بر کیلوگرم معنیدار بود (01/0>p). نتیجه گیری: احتمالا زغال اخته با کاهش میزان فاکتورهای خطرساز در خون و تنظیم سوخت و ساز گلوکز و چربیها، موجب تقویت حافظه در بیماریهای تخریب کننده عصبی مانند آلزایمر میشود.
